Huurder gedeeltelijk gelijk in hoger beroep huurgeschil

Samenvatting

In deze zaak bij het Gerechtshof Amsterdam staat een huurgeschil centraal waarbij de huurder (appellant) in hoger beroep gaat tegen een vonnis van de kantonrechter dat de ontbinding van de huurovereenkomst had uitgesproken wegens tekortkoming en hem schadeplichtig had geacht. De verhuurder (geïntimeerde) trad op als cessionaris van vorderingen die oorspronkelijk toebehoorden aan Rentmeester. Inmiddels was de huurwoning ontruimd en maakte de huurder geen aanspraak meer op terugkeer, waardoor de ontruimingsvordering buiten de beoordeling viel. Het hof behandelt meerdere grieven. Een opvallend punt is het beroep van de huurder op reflexwerking van het consumentenrecht ten aanzien van de huurovereenkomst en de bijbehorende algemene voorwaarden. Dit beroep wordt door het hof verworpen. Voorts staat vast — nu geïntimeerde daartegen niet heeft gegriefd — dat schade als gevolg van tekortkomingen vóór 7 maart 2003 is verjaard, zodat enkel schade ná die datum voor vergoeding in aanmerking komt. De buitengerechtelijke incassokosten worden conform het BIK-besluit berekend, zoals ook de kantonrechter had gedaan. Het hof vernietigt het bestreden vonnis gedeeltelijk: de grieven van de huurder slagen gedeeltelijk, al leidt dit niet tot bewijslevering omdat geen voldoende concrete, relevante stellingen zijn aangeboden. Omdat geïntimeerde in het principale hoger beroep overwegend in het ongelijk is gesteld, wordt hij veroordeeld in de proceskosten, vastgesteld op in totaal € 9.244,97. De uitspraak illustreert hoe verjaring, cessie en de grenzen van consumentenrechtelijke bescherming in huurzaken samenkomen, maar heeft geen richtinggevend karakter nu het gevestigde rechtsnormen toepast op een specifiek feitencomplex.