Hoge Raad: leveringsakte prevaleert niet over koopovereenkomst als verkoper

Samenvatting

In deze zaak stond centraal de vraag of een leveringsakte de partijstelling uit een eerder gesloten koopovereenkomst kon doorkruisen. In de koopovereenkomst was de man als medeverkoper aangemerkt. In de later opgemaakte leveringsakte werd hij echter niet als medeverkoper vermeld, maar slechts als echtgenoot die toestemming verleent voor de verkoop door zijn vrouw. De kandidaat-notaris had verweerders gewezen op dit verschil, maar zij maakten daartegen geen bezwaar. Eisers betoogden in cassatie dat de leveringsakte als authentieke akte dwingend bewijs oplevert en dat die akte boven de koopovereenkomst zou moeten prevaleren. De Hoge Raad verwerpt dit betoog. Onder verwijzing naar art. 157 lid 2 Rv overweegt de Hoge Raad dat een akte slechts dwingend bewijs oplevert ten behoeve van de wederpartij, te weten degene die in de akte als zodanig is aangewezen of degene te wiens behoeve de ondertekenaar zich blijkens de tekst heeft verbonden. Omdat de leveringsakte de man niet aanwijst als partij of medeverkoper maar slechts als echtgenoot die toestemming verleent, kan hij de dwingendbewijskracht van die akte niet inroepen om zijn hoedanigheid als verkoper uit de koopovereenkomst te ontkrachten. Het hof had bovendien vastgesteld dat uit de omstandigheid dat verweerders geen bezwaar maakten na de melding van de notaris, niet volgt dat partijen beoogden de koopovereenkomst te wijzigen of te verduidelijken in die zin dat de man geen eigen verplichtingen draagt. De Hoge Raad bevestigt dit oordeel. De uitspraak heeft richtinggevende betekenis voor de notariële en vastgoedpraktijk: koopovereenkomst en leveringsakte moeten onderling consistent zijn, en een afwijkende omschrijving van de hoedanigheid van een ondertekenaar in de leveringsakte volstaat niet om de uit de koopovereenkomst voortvloeiende verplichtingen te wijzigen.