Hypotheekadviseur wint hoger beroep: vervalsing niet bewezen

Samenvatting

In deze hoger beroepszaak bij het Gerechtshof Amsterdam staat een conflict centraal tussen een cliënt (geïntimeerde) en een financieel adviseur (appellant) die een eenmanszaak drijft op het gebied van hypotheek-, inkomens- en vermogensplanning. De aanleiding was een adviestraject uit 2022 waarbij geïntimeerde aanvankelijk financiering zocht voor de aankoop van een boot, maar dat plan vervolgens liet varen ten gunste van de aankoop en verbouwing van een nieuwe woning, waarvoor een hypotheek van 550.000 tot 600.000 euro werd gewenst. Geïntimeerde deed als eiser in eerste aanleg een beroep op onder meer beweerdelijke vervalsing van documenten door de adviseur en vorderde schadevergoeding. De rechtbank Amsterdam wees de hoofdvordering af omdat de vervalsing niet was aangetoond, maar kende wel een bedrag toe wegens ten onrechte gefactureerde meerwerkkosten. Appellant ging in hoger beroep tegen drie vonnissen van de rechtbank (uit juli 2023, juni 2024 en december 2024). Het hof stelt met inachtneming van grief 1 de relevante feiten opnieuw vast en komt – net als de rechtbank – tot de conclusie dat de gestelde vervalsing niet is komen vast te staan. De vorderingen van geïntimeerde worden grotendeels afgewezen; alleen de onterecht in rekening gebrachte meerwerkkosten blijven toewijsbaar. De uitspraak illustreert het fundamentele bewijsrechtelijke principe dat wie stelt, bewijst: ernstige verwijten als documentvervalsing vereisen overtuigend bewijs. Zonder dat bewijs kunnen zelfs gedetailleerde beschuldigingen niet tot aansprakelijkheid leiden. Voor de praktijk van financieel advies bevestigt dit dat cliënten een zware bewijslast dragen bij fraudegerelateerde claims jegens hun adviseur.