Huurder behoudt woning ondanks drugs: belang kind doorslaggevend

Samenvatting

In deze zaak vorderde een woningcorporatie (toegelaten instelling van volkshuisvesting) in kort geding de ontruiming van een sociale huurwoning, nadat daarin een aanzienlijke hoeveelheid drugs was aangetroffen. De huurder, die de woning bewoont samen met zijn minderjarige zoon, bestreed in hoger beroep onder meer het door de kantonrechter aangenomen spoedeisend belang van de corporatie. Het Gerechtshof Amsterdam verwerpt de grief over het spoedeisend belang. Het hof onderschrijft het oordeel van de kantonrechter dat de woningcorporatie een evident spoedeisend belang heeft bij handhaving van rechtmatige bewoning van haar schaarse sociale huurwoningen. Het zero-tolerancebeleid van de corporatie ten aanzien van drugs wint bovendien aan slagkracht en afschrikwekkende werking wanneer het instrument van de kortgedingontruiming inzetbaar is. De centrale juridische vraag is of de vastgestelde tekortkoming — de aanwezigheid van drugs in de woning — in kort geding een ontruimingstitel rechtvaardigt. Het hof stelt vast dat de huurder inderdaad tekort is geschoten in de nakoming van zijn verplichtingen uit de huurovereenkomst. Echter, na een afweging van de wederzijdse belangen concludeert het hof dat de ontruimingsvordering moet worden afgewezen. Het belang van de huurder en zijn minderjarige zoon bij behoud van de woning weegt in de gegeven omstandigheden zwaarder dan het belang van de corporatie bij directe ontruiming. Deze uitspraak illustreert dat een zero-tolerancebeleid in de sociale huursector, hoewel legitiem en effectief als afschrikmiddel, in een concreet kort geding kan worden genuanceerd door humanitaire overwegingen — in het bijzonder de belangen van minderjarige kinderen. Voor corporaties die definitieve ontruiming beogen in vergelijkbare gevallen, biedt een bodemprocedure doorgaans meer zekerheid dan een kortgedingvordering.