Hoge Raad bevestigt verrekening bij hoofdelijke koop echtelijke woning
ECLI:NL:HR:2026:1827, Hoge Raad, 06-11-2026, 25/02767
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Personen- en familierecht. Relatievermogensrecht. Informeel samenlevenden, financiële afwikkeling na beëindiging affectieve relatie. Regresvordering van man op vrouw in verband met inbreng eigen geld bij financiering gezamenlijke woning; verjaring (art. 3:307 BW), verrekening (art. 6:131 lid 1 BW).
Kern van de zaak
Na echtscheiding twisten man en vrouw over de verdeling van de gezamenlijk gekochte woning. De man betaalde meer dan zijn helft van de koopprijs (€ 101.618,69) en claimt een vordering op de vrouw van € 50.809,35. Het hof oordeelde dat deze vordering verjaard is, maar dat verrekening bij toedeling van de woning toch mogelijk is.
Beslissing van de rechter
De Hoge Raad behandelt het cassatieberoep tegen het arrest van het hof, waarbij het hof had geoordeeld dat de man op grond van art. 6:6 en 6:10 BW (hoofdelijkheid en draagplicht) een verjaarde vordering op de vrouw heeft van € 50.809,35, die hij mag verrekenen met de overbedelingsvordering bij toedeling van de woning. De doorslaggevende reden is dat partijen als hoofdelijke schuldenaren tegenover de verkoper golden, en de man meer dan zijn aandeel heeft bijgedragen aan de koopprijs.
Impactscore
MiddelDe uitspraak is relevant voor echtscheidingspraktijk en goederenrechtelijke verdelingsvragen, maar de beschikbare tekst is fragmentarisch en de Hoge Raad-beslissing zelf is niet volledig weergegeven, waardoor de precieze richtinggevende waarde onzeker is.
Belangrijkste punten
- 1Art. 6:6 en 6:10 BW zijn van toepassing bij gezamenlijke aankoop van een woning waarbij partijen zich hoofdelijk aan de verkoper hebben verbonden.
- 2De man betaalde meer dan de helft van de hoofdelijke schuld aan de verkoper, waardoor hij een regresvordering op de vrouw verkreeg van € 50.809,35.
- 3Het hof oordeelde dat deze regresvordering is verjaard, maar dat verrekening met de overbedelingsvordering bij toedeling desondanks mogelijk blijft.
- 4De woning wordt aan de man toegedeeld; hij neemt de hypotheekschuld over en betaalt de vrouw de helft van de overwaarde minus € 50.809,35.
- 5De uitspraak betreft een fragment; de volledige Hoge Raad-beslissing op het cassatiemiddel is niet volledig weergegeven.
Impactanalyse
Juridische impact
De zaak verduidelijkt de toepassing van art. 6:6 en 6:10 BW in de verdeling van een huwelijksgemeenschap, met name de verhouding tussen verjaring van een regresvordering en de mogelijkheid van verrekening bij boedelscheiding. Dit raakt de samenloop van verbintenissenrecht en goederenrecht bij echtscheiding.
Praktische impact
Voormalige echtgenoten die bij de aankoop van de gezamenlijke woning ongelijk hebben bijgedragen, kunnen ondanks verjaring van de directe vordering hun meerbetalingen verrekenen bij de uiteindelijke verdeling van de overwaarde.
Onderwerp-impact
In echtscheidingsprocedures met een gezamenlijk gekochte woning biedt verrekening bij boedelscheiding een praktisch alternatief wanneer de directe regresvordering is verjaard, wat de verdeling van onroerend goed bij scheiding beïnvloedt.
Samenvatting
Deze zaak betreft een echtscheidingsgeschil over de verdeling van een gezamenlijk gekochte woning. De man en vrouw kochten samen een huis en verbonden zich hoofdelijk tegenover de verkoper voor de koopprijs. Een deel van de koopprijs werd via een gezamenlijke hypothecaire lening voldaan, maar de man betaalde het resterende deel (€ 101.618,69) volledig zelf. Op grond van art. 6:6 en 6:10 BW – de regels inzake hoofdelijkheid en onderlinge draagplicht – verkreeg de man daardoor een regresvordering op de vrouw van € 50.809,35 (de helft van zijn meerbetaling). Het hof oordeelde dat deze vordering inmiddels is verjaard, maar kende de man desondanks het recht toe om dit bedrag te verrekenen met de overbedelingsvordering die de vrouw op hem zou krijgen zodra de woning aan hem wordt toegedeeld. Het hof bepaalde dat de woning aan de man wordt toebedeeld, dat hij de hypotheekschuld als eigen schuld overneemt en dat hij bij de overdracht de helft van de overwaarde aan de vrouw dient te betalen, verminderd met € 50.809,35. De juridische kern van de zaak is de vraag of de verjaring van de regresvordering in de weg staat aan verrekening bij de boedelscheiding. Het hof beantwoordde die vraag ontkennend. De tekst van de uitspraak is fragmentarisch en de uiteindelijke beslissing van de Hoge Raad op de cassatiemiddelen is niet volledig weergegeven, waardoor de definitieve uitkomst en eventuele richtinggevende overwegingen van de Hoge Raad niet met zekerheid kunnen worden vastgesteld. De zaak is desondanks praktisch relevant voor geschillen over de verdeling van onroerend goed bij echtscheiding waarbij sprake is van ongelijke bijdragen aan de aankoopprijs.