Verrekenvordering afgewezen wegens onvoldoende concretisering door vrouw
ECLI:NL:HR:2026:1824, Hoge Raad, 06-11-2026, 25/04725
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Personen- en familierecht. Relatievermogensrecht; huwelijkse voorwaarden. Periodiek verrekenbeding; finale verrekening; verzoek tot boedelbeschrijving; vergoedingsvordering eenvoudige gemeenschap, art. 1:133 lid 2 BW. Niet behandelen van grieven.
Kern van de zaak
Partijen zijn getrouwd onder huwelijkse voorwaarden met uitsluiting van gemeenschap van goederen en een periodiek verrekenbeding. Na echtscheiding vordert de vrouw verrekening van vermogen, waaronder een eiland. Het hof buigt zich over de vraag of de vrouw haar verrekenvordering voldoende heeft onderbouwd.
Beslissing van de rechter
Het hof wijst de verzoeken van de vrouw tot verrekening af. De doorslaggevende reden is dat de vrouw haar vordering onvoldoende heeft geconcretiseerd: zij heeft geen concreet bedrag gevorderd, geen vermogensbeschrijving van de man overgelegd en het hof niet in staat gesteld het te verrekenen vermogen vast te stellen.
Impactscore
LaagDe uitspraak past bestaande rechtspraak en wettelijke regels toe zonder nieuwe rechtsnormen te stellen; de impactscore blijft laag omdat het een toepassing van reeds gevestigde stelplicht- en bewijslastregels betreft in een individuele echtscheidingszaak. Opmerking: de uitspraaktekst is onvolledig, waardoor volledige beoordeling met enige onzekerheid gepaard gaat.
Belangrijkste punten
- 1Huwelijkse voorwaarden bevatten uitsluiting iedere gemeenschap én periodiek verrekenbeding (art. 1 en 8)
- 2Niet uitgevoerd periodiek verrekenbeding wordt afgewikkeld als finaal verrekenbeding (art. 1:141 lid 3 BW)
- 3Vermoeden dat aanwezig vermogen is gevormd uit verrekenbaar inkomen, tenzij redelijkheid en billijkheid anders vereisen
- 4Stelplicht ligt bij de vorderende partij: zij moet samenstelling, omvang en hoogte van de verrekenvordering concretiseren
- 5Vrouw kan wel appelleren tegen financiële afwikkeling van de sloepverdeling, niet tegen de toewijzing zelf
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de strenge stelplicht van de vorderende partij bij verrekenverzoeken op grond van art. 1:141 en 1:143 BW: zonder concreet bedrag of vermogensbeschrijving is de vordering niet toewijsbaar. Dit is een toepassing van vaste Hoge Raad-rechtspraak over bewijslastverdeling bij huwelijksvermogensrechtelijke verrekening.
Praktische impact
Voor de vrouw betekent de afwijzing dat zij geen verrekenvordering ontvangt ondanks het bestaan van een verrekenbeding. Voor de man resulteert dit in behoud van zijn vermogenspositie zoals vastgesteld door de rechtbank, inclusief de toewijzing van de sloep met beperkte vergoedingsplicht.
Onderwerp-impact
In echtscheidingsprocedures met huwelijkse voorwaarden en verrekenbedingen is nauwkeurige, onderbouwde processtrategie essentieel; onvoldoende specificatie van vermogensbestanddelen leidt tot volledige afwijzing van de verrekenvordering.
Samenvatting
Deze zaak betreft de vermogensrechtelijke afwikkeling van een echtscheiding waarbij partijen getrouwd waren onder huwelijkse voorwaarden met algehele uitsluiting van gemeenschap van goederen én een periodiek verrekenbeding. Omdat partijen tijdens het huwelijk nooit uitvoering hebben gegeven aan het periodiek verrekenbeding, dient dit te worden afgewikkeld als een finaal verrekenbeding. Op grond van artikel 1:141 lid 3 BW geldt daarbij een wettelijk vermoeden dat het op de peildatum aanwezige vermogen is gevormd uit hetgeen verrekend had moeten worden, tenzij redelijkheid en billijkheid anders vereisen. De vrouw vorderde verrekening van het vermogen van de man, waaronder een eiland. Het hof wijst haar verzoeken echter integraal af. De reden is dat de vrouw haar verrekenvordering onvoldoende heeft geconcretiseerd. Het is vaste rechtspraak dat de partij die verrekening vordert, dient aan te geven wat de samenstelling en omvang van het te verrekenen vermogen is en welk bedrag zij vordert. Desgewenst kan een vermogensbeschrijving worden verlangd op grond van artikel 1:143 lid 2 BW jo. artikelen 671-676 en 679 Rv. De vrouw heeft geen concreet bedrag gevorderd, geen vermogensbeschrijving overgelegd en het hof evenmin in staat gesteld het vermogen van de man te omschrijven. Ondanks talrijke vermeldingen van vermogensbestanddelen, giften en spaarsaldi in haar processtukken, ontbreekt de benodigde specificatie om de verrekenvordering te kunnen beoordelen. Afzonderlijk oordeelt het hof dat de vrouw wél kan appelleren tegen de financiële afwikkeling van de verdeling van de sloep, maar niet tegen de toewijzing zelf aan de man. De uitspraak illustreert het belang van een zorgvuldige en gespecificeerde processtrategie in huwelijksvermogensrechtelijke verrekengeschillen. De tekst van de uitspraak is fragmentarisch, waardoor de analyse op onderdelen met enige voorbehoud moet worden gelezen.