Hof bevestigt verbod kamerverhuur ondanks VvE-toestemming

Samenvatting

In deze zaak exploiteerde een appartementseigenaar ([appellante]) een kamerverhuurbedrijf in haar appartementsrecht in een gesplitst gebouw, terwijl de splitsingsakte dit gebruik expliciet verbood op grond van het modelreglement 1992. [Appellante] stelde dat de VvE bij besluit van 5 september 2024 toestemming had verleend voor dit afwijkende gebruik op basis van artikel 17 lid 4 van het modelreglement 1992, en voerde daarnaast aan dat er geen sprake was van overlast, dat de huurders huurbescherming genoten, en dat er geen bedrijfsmatige kamerverhuur in juridische zin plaatsvond. Het Gerechtshof Den Haag stelt voorop dat de uitleg van een splitsingsakte dient te geschieden naar objectieve maatstaven, afgeleid uit de bewoordingen van de akte in samenhang met haar gehele inhoud. Deze objectieve uitlegmaatstaf — vaste rechtspraak van de Hoge Raad — dient ertoe dat derden kunnen vertrouwen op de inhoud van een in de openbare registers ingeschreven splitsingsakte. Omdat het verbod op exploitatie van een kamerverhuurbedrijf aldus objectief kenbaar is uit de akte, kan dit verbod niet worden doorbroken door een gewone meerderheid van stemmen in een VvE-vergadering. Daarvoor zou een formele wijziging van de splitsingsakte vereist zijn. Alle grieven van [appellante] worden verworpen. Het hof bekrachtigt het vonnis van de rechtbank Rotterdam van 10 juli 2024 en verstaat dat [appellante] de kamerverhuur in het betreffende pand uiterlijk 31 december 2026 moet beëindigen en beëindigd moet houden. [Appellante] wordt tevens veroordeeld in de proceskosten van het hoger beroep, begroot op € 3.118,-. De uitspraak onderstreept dat VvE's en individuele appartementseigenaars die kamerverhuur willen toestaan of exploiteren, niet kunnen volstaan met een vergaderbesluit, maar de splitsingsakte zelf moeten laten wijzigen.