Huurder tevergeefs in beroep tegen tijdelijke ontruiming woning

Samenvatting

In deze zaak vorderde een verhuurder in kort geding de tijdelijke ontruiming van een woonruimte, een algeheel waterverbod en medewerking van de huurder aan herstelwerkzaamheden wegens ernstige lekkageproblematiek. De voorzieningenrechter wees deze vorderingen toe op basis van onder meer rapporten van Sperlos en DEJA. De huurder ging in hoger beroep bij het Gerechtshof Den Haag en betwistte zowel de feitelijke grondslag als de door de voorzieningenrechter toegekende maatregelen. Daarnaast stelde zij in hoger beroep nieuwe, reconventionele vorderingen in voor het geval de ontruiming zou worden bekrachtigd, onder meer gericht op vergoeding van ontruimingskosten. Het hof verwerpt het hoger beroep. Ten aanzien van de procesrechtelijke kwestie oordeelt het hof dat artikel 353 lid 1 Rv het instellen van reconventionele vorderingen in hoger beroep absoluut verbiedt. Dit verbod kent geen uitzondering, ook niet wanneer de reconventionele vordering nauw samenhangt met de conventionele vordering of wanneer proceseconomische redenen daartoe zouden nopen. De huurder kan haar vorderingen dus niet voor het eerst in deze procedure instellen. Inhoudelijk bekrachtigt het hof de beslissing van de voorzieningenrechter op alle drie de onderdelen: de tijdelijke ontruiming, het waterverbod en de verplichting tot medewerking aan de herstelwerkzaamheden met bijbehorende dwangsommen. Het hof leest in de stelling van de huurder dat zij altijd bereid was mee te werken een impliciete grief tegen het derde onderdeel van de veroordeling, en verwerpt ook dit bezwaar. De huurder had de woning inmiddels feitelijk verlaten en de sleutels ingeleverd, waarna de herstelwerkzaamheden zijn gestart. De uitspraak bevestigt de bestaande procesrechtelijke kaders en heeft vooral praktische betekenis voor huurders die in kort geding worden geconfronteerd met ontruimingsvorderingen.