Dexia's verjaringsberoep in effectenleasezaak verworpen

Samenvatting

In deze hoger beroepsprocedure staat een effectenleaseovereenkomst tussen Dexia en een particuliere belegger centraal. De overeenkomst eindigde in januari 2005, waarna Dexia uiteindelijk een verklaring voor recht vorderde dat zij al haar verplichtingen had nagekomen en niets meer verschuldigd was. De kantonrechter wees die vordering af, hoofdzakelijk omdat niet kon worden vastgesteld of geïntimeerde nog een vordering op Dexia had; aan een inhoudelijke beoordeling van de geschilpunten werd niet toegekomen. In hoger beroep voert Dexia als kern van haar grief aan dat de vordering van geïntimeerde is verjaard. Zij betoogt dat geïntimeerde uiterlijk bij het einde van de overeenkomst in januari 2005 bekend was met de schade en de aansprakelijke partij, en dat geïntimeerde pas bij conclusie van antwoord van 18 juni 2014 – derhalve meer dan vijf jaar later – het standpunt heeft ingenomen dat Dexia schadeplichtig is wegens de rol van tussenpersoon Spaar Select en schending van artikel 41 van de Nadere Regeling 1999. Het hof verwerpt dit verjaringsberoep. Hoewel de vordering uit onrechtmatige daad inderdaad verjaart vijf jaar na daadwerkelijke bekendheid met schade en aansprakelijke persoon (artikel 3:310 lid 1 BW), kan verjaring worden gestuit door een schriftelijke mededeling waarin de schuldeiser zich ondubbelzinnig zijn recht voorbehoudt (artikel 3:317 lid 1 BW). Het hof benadrukt uitdrukkelijk dat aan zo'n stuitingsmededeling niet de eis mag worden gesteld dat daarin een precieze feitelijke en juridische inkleding van het vorderingsrecht wordt gegeven. Of een mededeling als geldige stuitingshandeling kwalificeert, hangt af van de inhoud, de context én de overige omstandigheden van het geval. De uitspraak past in de bestaande Dexia-jurisprudentie en stelt geen fundamenteel nieuwe rechtsregels, maar bevestigt een consumentsvriendelijke uitleg van het stuitingsvereiste.