Vorderingen kloosterslachtoffers dwangarbeid verjaard verklaard

Samenvatting

Deze zaak betreft vrouwen die tijdens hun jeugd, in de periode van 1951 tot 1979, verbleven in kloosters van De Goede Herder en daar arbeid moesten verrichten onder omstandigheden die zij als dwangarbeid kwalificeren. Wetenschappelijk onderzoek door twee hoogleraren bevestigde dat de verrichte arbeid voldoet aan de internationaal aanvaarde definitie van dwangarbeid, ook wanneer getoetst aan normen die destijds golden. Klooster Euphrasia, de rechtsopvolger van De Goede Herder, betwist echter dat er sprake was van handelen in strijd met destijds breed in de samenleving gedeelde normen. Appellantes vorderden schadevergoeding wegens de dwangarbeid en de omstandigheden waaronder zij die moesten verrichten. Het Gerechtshof Amsterdam bekrachtigt het vonnis van de rechtbank en veroordeelt appellantes in de proceskosten van het hoger beroep. De centrale juridische vraag die het hof moest beantwoorden, betrof de verjaring van de rechtsvorderingen en de vraag of die verjaring kon worden doorbroken. Uit de beschikbare tekst blijkt dat het hof oordeelt dat de vorderingen zijn verjaard en dat doorbreking van de verjaring niet slaagt, hoewel de volledige motivering wegens de onvolledigheid van de aangeleverde tekst niet kan worden beoordeeld. Het hof erkent uitdrukkelijk het leed van appellantes en benoemt dat de uitkomst van de procedure niets afdoet aan dat leed. Erkenning is ook te vinden in eerder uitgebrachte rapporten en in het verzoeningstraject dat Klooster Euphrasia met een groot aantal voormalige bewoonsters heeft gevolgd. De uitspraak onderstreept de spanning tussen de juridische verjaringsregels en de gerechtvaardigde behoefte van slachtoffers van historisch institutioneel onrecht aan genoegdoening langs de rechterlijke weg.