Dexia-effectenlease: verjaringsgeschil echtgenote deels beslecht

Samenvatting

In deze procedure bij het Gerechtshof Amsterdam staat centraal of de rechtsvordering van een echtgenote tot vernietiging van door haar echtgenoot gesloten effectenleaseovereenkomsten met Dexia Bank is verjaard. De echtgenote heeft op grond van artikel 1:89 jo. 1:88 BW bij vernietigingsbrief de effectenleaseovereenkomsten vernietigd wegens het ontbreken van haar toestemming. Zowel de afnemer als de echtgenote hebben tijdig een opt-out verklaring uitgebracht voor de WCAM-overeenkomst die dit hof op 25 januari 2007 verbindend heeft verklaard, zodat zij niet aan die collectieve regeling zijn gebonden. De kantonrechter had in eerste aanleg geoordeeld dat de rechtsvordering tot vernietiging niet was verjaard, de vernietiging van de effectenleaseovereenkomsten voor recht verklaard en Dexia veroordeeld tot terugbetaling van ontvangen bedragen, vermeerderd met wettelijke rente en proceskosten. In hoger beroep bestrijdt Dexia onder meer dit verjaringsoordeel. Het hof stelt vast dat Dexia haar grieven uitsluitend richt op effectenleaseovereenkomsten 1 en 2. Ten aanzien van effectenleaseovereenkomst 3 heeft de kantonrechter, in lijn met het arrest van de Hoge Raad van 9 oktober 2015 (ECLI:NL:HR:2015:3018), geoordeeld dat de vernietiging tijdig heeft plaatsgevonden omdat deze overeenkomst is afgesloten binnen drie jaar voorafgaand aan het aanhangig maken van de collectieve vordering. Daartegen is geen kenbare grief gericht, zodat dit oordeel in hoger beroep vaststaat. De verdere inhoudelijke beoordeling van het verjaringsverweer ten aanzien van overeenkomsten 1 en 2 ontbreekt in de beschikbaar gestelde tekst van de uitspraak, waardoor de definitieve beslissing en de volledige motivering niet kunnen worden beoordeeld. De zaak illustreert de voortdurende afwikkeling van Dexia-effectenleasezaken binnen een al decennialang bestaand juridisch kader.