Dexia-effectenlease: verjaringsverweer gedeeltelijk beoordeeld in hoger beroep

Samenvatting

Deze zaak betreft een hoger beroep van Dexia tegen een vonnis van de kantonrechter in een effectenleasegeschil. De afnemer had meerdere effectenleaseovereenkomsten gesloten met Dexia. Geïntimeerde — vermoedelijk de echtgenoot of partner — heeft op grond van artikel 1:89 jo. 1:88 BW de vernietiging van deze overeenkomsten ingeroepen via een vernietigingsbrief, omdat voor het aangaan van dergelijke overeenkomsten toestemming van de echtgenoot vereist was. Zowel de afnemer als geïntimeerde hadden tijdig een opt-out verklaring uitgebracht ten aanzien van de WCAM-overeenkomst die het hof in 2007 verbindend had verklaard, zodat zij niet aan die collectieve regeling gebonden zijn en hun individuele vordering konden voortzetten. De kantonrechter verklaarde de effectenleaseovereenkomsten vernietigd, veroordeelde Dexia tot terugbetaling conform een vastgestelde berekening, en kende wettelijke rente en proceskosten toe. Dexia bestrijdt in hoger beroep onder meer dat de rechtsvordering tot vernietiging niet is verjaard. Het hof maakt een onderscheid tussen de overeenkomsten. Voor effectenleaseovereenkomsten 6, 7 en 8 geldt dat deze zijn afgesloten binnen drie jaar vóór het aanhangig maken van de collectieve vordering. Conform het arrest van de Hoge Raad van 9 oktober 2015 (ECLI:NL:HR:2015:3018) zijn deze tijdig vernietigd. Dexia heeft geen kenbare grief gericht tegen dit oordeel van de kantonrechter, zodat het hof hier niet aan toekomt en dit deel van het vonnis onaangetast blijft. De inhoudelijke beoordeling van de grieven richt zich op effectenleaseovereenkomsten 1 t/m 5, waarbij de verjaringsklacht het centrale geschilpunt vormt. De verdere motivering en eindbeslissing ontbreken echter in de aangeleverde tekst, waardoor de uitkomst voor deze overeenkomsten niet met zekerheid kan worden vastgesteld.