Dexia-effectenlease: verjaringsgrond echtgenote vernietigd

Samenvatting

Deze zaak bij het Gerechtshof Amsterdam betreft een hoger beroep van Dexia tegen een vonnis van de kantonrechter in een klassieke effectenlease-procedure. De afnemer sloot meerdere effectenleaseovereenkomsten met Dexia zonder de wettelijk vereiste schriftelijke toestemming van zijn echtgenote. Op grond van artikel 1:88 lid 1 sub d BW geldt voor dergelijke overeenkomsten – die als koop op afbetaling (huurkoop) worden aangemerkt – een toestemmingsvereiste. Nu die toestemming ontbrak, kon de echtgenote de overeenkomsten vernietigen op grond van artikel 1:89 lid 1 BW, hetgeen zij ook heeft gedaan via een vernietigingsbrief. Zowel de afnemer als zijn echtgenote hadden tijdig een opt-out verklaring ingediend ten aanzien van de door dit hof in 2007 verbindend verklaarde WCAM-overeenkomst, zodat zij niet aan de collectieve schikking zijn gebonden en hun individuele vorderingsrechten hebben behouden. De kantonrechter had de effectenleaseovereenkomsten vernietigd verklaard en Dexia veroordeeld tot terugbetaling van hetgeen zij op grond van die overeenkomsten had ontvangen, vermeerderd met wettelijke rente en proceskosten. In hoger beroep stelt Dexia zich onder meer op het standpunt dat de vernietigingsvordering van de echtgenote is verjaard. De verjaringstermijn wordt in dit soort zaken bepaald door artikel 3:52 lid 1 sub d BW in samenhang met artikel 1:89 BW. Het hof zet de relevante juridische kaders uiteen, maar de aangeleverde uitspraaktekst is onvolledig: de uiteindelijke beoordeling van het verjaringsverweer en de eindconclusie van het hof zijn niet zichtbaar. De juridische en praktische betekenis van de zaak is daardoor beperkt in te schatten; zij past in een jarenlange stroom van vergelijkbare Dexia-procedures waarbij de verjaringsthematiek een terugkerend geschilpunt vormt.