Dexia-effectenlease: verjaring vernietigingsrecht echtgenote beoordeeld

Samenvatting

Deze zaak betreft een hoger beroep van Dexia tegen een vonnis van de kantonrechter, waarbij zeven effectenleaseovereenkomsten vernietigd waren verklaard op grond van artikel 1:89 jo. 1:88 BW. De echtgenote van de afnemer had zonder haar toestemming gesloten overeenkomsten vernietigd door middel van vernietigingsbrieven. Omdat zowel de afnemer als de echtgenote tijdig een opt-outverklaring hadden uitgebracht, vallen zij buiten de WCAM-schikking die dit hof in 2007 verbindend had verklaard. De centrale juridische vraag in hoger beroep betreft de verjaring van de rechtsvordering tot vernietiging, in het bijzonder voor de effectenleaseovereenkomsten 1 tot en met 4. Dexia bestrijdt het oordeel van de kantonrechter dat deze vordering niet is verjaard. De overeenkomsten 5, 6 en 7 zijn niet langer in geschil: de kantonrechter had vastgesteld dat deze zijn gesloten binnen drie jaar voorafgaand aan het aanhangig maken van de collectieve vordering en daarmee tijdig zijn vernietigd conform het standaardarrest van de Hoge Raad van 9 oktober 2015. Dexia heeft geen kenbare grief tegen dat oordeel gericht, zodat het hof dit punt als vaststaand beschouwt. Het hof richt zich daarmee op de verjaringsrechtelijke beoordeling van de oudere overeenkomsten, waarbij het de criteria uit de vaste Dexia-jurisprudentie toepast. De uitspraak is illustratief voor de lange nasleep van de Dexia-effectenleasekwesties: ook twintig jaar na de eerste collectieve schikkingsprocedures worden individuele zaken nog steeds voor de rechter uitgevochten, waarbij de bijzondere verjaringsregels en het instemmingsvereiste van artikel 1:88 BW steeds opnieuw de spil vormen. Voor gedupeerden met een opt-out biedt de uitspraak enige verduidelijking over welke overeenkomsten sowieso buiten het verjaringsdebat vallen.