Hof wijst vorderingen appellant toe tegen aannemer Casmond

Samenvatting

In deze zaak bij het Gerechtshof Amsterdam stond een geschil centraal tussen appellant en aannemer Casmond over de (niet-)nakoming van een aanneemovereenkomst en meerwerkovereenkomst, gesloten in respectievelijk maart en juni 2021. Casmond had verbouwingswerkzaamheden aangenomen maar een deel daarvan niet of niet deugdelijk uitgevoerd, terwijl zij wel betaling had ontvangen. De rechtbank had de vorderingen van appellant in eerste aanleg afgewezen, waarna appellant in hoger beroep vier grieven formuleerde. Voordat het hof de grieven inhoudelijk besprak, herhaalde het een belangrijk procesrechtelijk uitgangspunt: de zogeheten wegwijsplicht. Appellant had een grote hoeveelheid producties ingediend — waaronder uitgebreide e-mail- en WhatsApp-conversaties en tientallen foto's — maar verwees in haar betoog slechts in algemene bewoordingen naar dit materiaal. Het hof stelde vast dat het niet zijn taak is om zelfstandig in omvangrijke stukken te zoeken naar onderbouwing van stellingen. Een procespartij dient concreet en ondubbelzinnig aan te geven welke feiten uit welke producties volgen. Producties waarnaar niet voldoende concreet werd verwezen, liet het hof buiten beschouwing. Inhoudelijk oordeelde het hof in het voordeel van appellant. Het stelde voor recht vast dat de (meer)werkovereenkomst gedeeltelijk is ontbonden voor het deel van de werkzaamheden dat Casmond niet heeft uitgevoerd. Subsidiair kwalificeerde het hof de betalingen voor niet-verrichte werkzaamheden als onverschuldigd betaald dan wel als grondslag voor een vordering wegens ongerechtvaardigde verrijking. Casmond werd veroordeeld tot terugbetaling van al hetgeen appellant onder het vonnis in eerste aanleg had voldaan, alsmede een bedrag van € 9.391,41 inclusief btw, vermeerderd met de wettelijke rente. Tevens werd Casmond in de proceskosten van het hoger beroep veroordeeld, inclusief nakosten en rente. Het arrest is uitvoerbaar bij voorraad.