Vorderingen ex-partners over geldlening en huishoudkosten afgewezen

Samenvatting

Deze zaak betreft een geschil tussen twee voormalige samenwonende partners over de kwalificatie van betalingen die de man tijdens de relatie voor de vrouw verrichtte. De man vordert terugbetaling op grond van een gestelde geldleningsovereenkomst, terwijl de vrouw stelt dat de betalingen moeten worden aangemerkt als kosten van de gezamenlijke huishouding die onder het samenlevingscontract vallen. De vrouw beroept zich op artikel 3 onder a van dit contract, op grond waarvan eventuele vorderingen tot vergoeding van meer dan het eigen aandeel in de huishoudkosten zijn vervallen. De kantonrechter staat voor de vraag of tussen partijen een geldleningsovereenkomst tot stand is gekomen. Hoewel de vrouw in haar correspondentie herhaaldelijk de termen 'lening' en 'afbetaling' heeft gebruikt en deze omschrijvingen ook op betalingen aan de man heeft vermeld, hecht de rechter hieraan geen doorslaggevende betekenis. De vrouw heeft namelijk concreet onderbouwd dat zij zich door de man onder druk gezet voelde, mede vanwege een huiselijk geweldsincident op 27 oktober. De man heeft de stelling dat de betalingen huishoudkosten betreffen nauwelijks weersproken en heeft zijn betoog hoofdzakelijk gefundeerd op de erkenning van de vrouw, die in dit licht als onvoldoende betrouwbaar wordt beoordeeld. De kantonrechter wijst het verweer van de vrouw toe en wijst alle vorderingen van de man in conventie af. Ook de reconventionele vorderingen van de vrouw worden afgewezen. Voor de proceskosten in conventie wordt de man veroordeeld tot nihil; de vrouw wordt in reconventie veroordeeld tot betaling van € 864,00 aan proceskosten, te vermeerderen met eventuele betekeningskosten. De uitspraak illustreert dat erkenningen in informele correspondentie niet automatisch rechtsgevolg hebben wanneer sprake is van een situatie van druk of dwang, en dat vervalbedingen in samenlevingscontracten ook na beëindiging van de relatie werking hebben.