Appellanten (kredietnemer) betwisten dat ING Bank bevoegd was de kredietrelatie te beëindigen. ING Bank beëindigde de kredietrelatie op 3 juni 2020 op grond van de Algemene Kredietvoorwaarden (AKV), met name wegens het oordeel dat appellanten hun schuld niet of niet tijdig konden voldoen. Appellanten gingen in hoger beroep tegen dit oordeel.

Beslissing van de rechter

Het hof wijst het meer of anders gevorderde van appellanten af en veroordeelt hen in de proceskosten. Het hof oordeelt dat ING Bank voldoende reden had om aan te nemen dat appellanten hun schulden niet tijdig konden voldoen, gelet op de structurele verliezen vanaf 2014 en negatieve cashflows, en dat ING Bank daartoe een gerechtvaardigde beoordelingsmarge had op grond van art. 9.1 onder o AKV.

28van 100

Impactscore

Laag

De uitspraak past binnen bestaande rechtspraak over bankopzeggingen en introduceert geen nieuwe rechtsnormen; de impact beperkt zich tot de betrokken partijen en heeft beperkte precedentwerking.

Belangrijkste punten

1ING Bank baseerde de beëindiging op art. 9.1 onder h en o van de Algemene Kredietvoorwaarden (AKV), niet op het niet-tijdig aanleveren van informatie.
2De bank heeft bij de beoordeling een inherente beoordelingsmarge bij de toepassing van art. 9.1 onder o AKV om in te schatten of de kredietnemer haar schuld kan voldoen.
3De onderneming van appellanten leed structureel verlies vanaf 2014, met uitzondering van een beperkte winst in 2017 van € 44.936,-.
4Negatieve cashflows vormden een aanvullend risico op liquiditeitstekorten en het niet kunnen voldoen aan betalingsverplichtingen.
5Het hof verklaart de veroordelingen uitvoerbaar bij voorraad en wijst het meer of anders gevorderde af.

Impactanalyse

Juridische impact

Het arrest bevestigt dat banken op grond van algemene kredietvoorwaarden een ruime beoordelingsmarge hebben om een kredietrelatie te beëindigen wanneer zij op basis van financiële signalen voldoende reden hebben aan te nemen dat de kredietnemer niet kan betalen. Dit sluit aan bij bestaande rechtspraak over de bevoegdheid van banken tot opzegging van kredietrelaties.

Praktische impact

Appellanten verliezen de procedure en worden veroordeeld in de proceskosten van het hoger beroep; de kredietbeëindiging door ING Bank blijft in stand. Voor ondernemers in een financieel zwakke positie onderstreept dit arrest het risico dat een bank de kredietrelatie kan opzeggen op basis van negatieve financiële kengetallen.

Onderwerp-impact

In de financiële dienstverlening bevestigt deze uitspraak dat kredietverstrekkers bij langdurige verliezen en negatieve cashflows gerechtigd zijn de kredietrelatie te beëindigen, zonder dat daarvoor een concrete betalingsachterstand hoeft te zijn ingetreden.

Samenvatting

In deze zaak bij het Gerechtshof Amsterdam stonden appellanten tegenover ING Bank in een geschil over de rechtmatigheid van de beëindiging van hun kredietrelatie. ING Bank had op 3 juni 2020 de kredietrelatie opgezegd met een beroep op art. 9.1, aanhef en onder h en o, van de Algemene Kredietvoorwaarden (AKV). De kern van het geschil was of ING Bank op dat moment voldoende reden had om aan te nemen dat appellanten hun schuld aan de bank niet of niet tijdig konden voldoen. Het hof beoordeelde de financiële situatie van de onderneming van appellanten en stelde vast dat deze vanaf 2014 structureel verlies had geleden, met uitzondering van een bescheiden winst van € 44.936,- in 2017. Daarnaast was er sprake van aanhoudend negatieve cashflows, wat het risico op liquiditeitstekorten en problemen bij het nakomen van betalingsverplichtingen — waaronder aflossingen — vergroot. Het hof overwoog dat aan ING Bank op grond van art. 9.1 onder o AKV een inherente beoordelingsmarge toekomt om op basis van de ten tijde van de opzegging bekende feiten, omstandigheden en redelijke verwachtingen een inschatting te maken van het betalingsrisico. Gelet op de structurele verliezen en negatieve cashflows oordeelde het hof dat ING Bank voldoende gronden had om de kredietrelatie te beëindigen. De grieven van appellanten werden verworpen. Het hof wees het meer of anders gevorderde af en veroordeelde appellanten in de kosten van het hoger beroep, inclusief nakosten en rente, en verklaarde de veroordelingen uitvoerbaar bij voorraad. De uitspraak bevestigt de vaste lijn dat banken bij aantoonbare financiële achteruitgang van een kredietnemer een ruime discretionaire bevoegdheid hebben om de kredietrelatie op te zeggen, ook zonder dat sprake is van een concrete, actuele betalingsachterstand.

Bron: Rechtspraak.nl Open Data· Geanalyseerd op 29 oktober 2026 met claude-sonnet-4-6

Originele uitspraak

28van 100

LaagLees toelichting ↓