Hoge Raad verduidelijkt bepaaldheidsvereiste bij cessie van vorderingen

Samenvatting

In deze procedure, die voortvloeit uit een faillissement, had eiseres vorderingen verkregen via cessie en vorderde zij in een renvooiprocedure erkenning van die vorderingen op de lijst van voorlopig erkende schuldeisers. Zowel de rechtbank als het hof wezen de vorderingen af, waarbij het hof oordeelde dat de gecedeerde vorderingen onvoldoende bepaald waren in de zin van art. 3:84 lid 2 BW. Eiseres stelde cassatie in en betoogde dat het hof een te strenge maatstaf had gehanteerd. De centrale juridische vraag is wanneer een vordering voldoende bepaald is voor een geldige cessie. Ingevolge art. 3:84 lid 1 en 2 BW vereist overdracht van een goed een levering krachtens geldige titel, waarbij het goed met voldoende bepaaldheid omschreven moet zijn. De Hoge Raad herhaalt en preciseert de vaste rechtspraak: het bepaaldheidsvereiste mag niet strikt worden uitgelegd. Voldoende is dat de akte zodanige gegevens bevat dat achteraf, aan de hand van objectieve gegevens, kan worden vastgesteld om welke vorderingen het gaat. Een generieke omschrijving kan volstaan, mits op basis daarvan bepaalbaar is welke vorderingen zijn overgedragen. Het ontbreken van nadere specificaties staat op zichzelf niet in de weg aan het voldoen aan het bepaaldheidsvereiste. De Hoge Raad oordeelt dat het hof blijk heeft gegeven van een te strenge, althans onjuiste maatstaf door meer specifieke gegevens in de akte te eisen dan de wet en de rechtspraak vereisen. Dit arrest verduidelijkt de grenzen van het bepaaldheidsvereiste in de context van faillissement en is van praktisch belang voor alle gevallen waarin vorderingen in bulk worden overgedragen of verpand, zoals in financierings- en securitisatiestructuren.