Bestuurders aansprakelijk voor faillissement wegens onbehoorlijk bestuur
ECLI:NL:GHDHA:2026:3006, Gerechtshof Den Haag, 13-10-2026, 200.347.999/01
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Gefailleerde onderneming. Bestuursaansprakelijkheid op grond van art. 2:248 lid 1 BW. Ruzie tussen bestuurders. Geen disculpatie op grond van art. 2:248 lid 3 BW. Ontvankelijkheid in hoger beroep omdat art. 140 lid 3 Rv toepassing vindt.
Kern van de zaak
Appellanten (bestuurders van een failliete vennootschap) gaan in hoger beroep tegen een vonnis waarbij zij op grond van kennelijk onbehoorlijk bestuur (art. 2:248 BW) aansprakelijk zijn gesteld. De curator vordert hoofdelijke veroordeling tot betaling van het tekort in de boedel, met een bijgesteld voorschot van € 300.000,-.
Beslissing van de rechter
Het Gerechtshof Den Haag wijst de vordering van de curator toe en bevestigt dat sprake is van kennelijk onbehoorlijk bestuur dat als belangrijke oorzaak van het faillissement heeft te gelden. De beroepen op disculpatie (art. 2:248 lid 3 BW) en matiging (lid 4) worden door het hof verworpen; tevens wordt een gedeeltelijke eisvermeerdering van de curator niet-toegelaten wegens strijd met het procesrechtelijke beperking van eiswijziging ter zitting in hoger beroep.
Impactscore
MiddelDe uitspraak past bestaande jurisprudentie toe op een individuele casus zonder nieuwe rechtsregels te stellen; de bestuurdersaansprakelijkheidslijn en procesrechtelijke beperkingen zijn gevestigd recht. De financiële belangen zijn aanzienlijk maar de rechtsontwikkeling is beperkt.
Belangrijkste punten
- 1Het hof stelt vast dat sprake is van kennelijk onbehoorlijk bestuur ex art. 2:248 lid 1 BW, dat als belangrijke oorzaak van het faillissement wordt aangemerkt.
- 2De bestuurders kunnen geen beroep doen op de individuele disculpatiemogelijkheid van art. 2:248 lid 3 BW, noch op matiging ex lid 4.
- 3De eiswijziging van de curator wordt slechts gedeeltelijk toegelaten: de vordering tot aanwending van het depotbedrag van € 82.024,28 wordt als ontijdige eisvermeerdering ter zitting afgewezen (HR 20 juni 2008 en HR 19 juni 2009).
- 4Het gevorderde voorschot is door de curator in hoger beroep bijgesteld naar € 300.000,-, wat als eisvermindering wordt aangemerkt en wel wordt toegelaten.
- 5Hoofdelijke aansprakelijkheid van de bestuurders jegens de boedel voor het faillissementstekort wordt bevestigd op grond van art. 2:11 jo. art. 2:248 lid 1 BW.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de strikte procesrechtelijke regels omtrent eiswijziging in hoger beroep en de hoge drempel voor disculpatie en matiging bij bestuurdersaansprakelijkheid ex art. 2:248 BW. De toepassing van de HR-arresten uit 2008 en 2009 over tijdige eisvermeerdering in hoger beroep wordt herbevestigd.
Praktische impact
De bestuurders worden hoofdelijk aansprakelijk gehouden voor het boedeltekort en dienen minimaal € 300.000,- bij te dragen; het in depot geplaatste bedrag van € 82.024,28 kan vooralsnog niet door de curator worden aangewend op grond van de afgewezen eisvermeerdering.
Onderwerp-impact
Voor curatoren in faillissementsprocedures onderstreept deze uitspraak het belang van tijdige en correcte formulering van vorderingen, ook bij wijzigingen in hoger beroep, om te voorkomen dat delen van de vordering procesrechtelijk stranden.
Samenvatting
In deze hoger beroepsprocedure bij het Gerechtshof Den Haag stonden appellanten, bestuurders van een failliete vennootschap, tegenover de curator die hen op grond van art. 2:248 lid 1 BW aansprakelijk stelde voor het gehele faillissementstekort wegens kennelijk onbehoorlijk bestuur. Appellanten hadden in eerste aanleg al een veroordelend vonnis ontvangen en bestreden in hoger beroep de aansprakelijkheid. De curator wijzigde zijn eis in hoger beroep: subsidiaire vorderingen vervielen, het gevorderde voorschot werd verlaagd naar € 300.000,- en hij vorderde tevens het recht om een depotbedrag van € 82.024,28 aan te wenden ter gedeeltelijke voldoening van de schuld. Het hof liet de eiswijziging slechts gedeeltelijk toe. De verlaging van het voorschot werd als eisvermindering aanvaard. De vordering betreffende het depot werd echter aangemerkt als een eisvermeerdering die voor het eerst ter zitting in hoger beroep bij akte naar voren werd gebracht, hetgeen in strijd is met vaste Hoge Raad-jurisprudentie (HR 20 juni 2008 en HR 19 juni 2009). Die vordering werd daarom niet toegelaten. Inhoudelijk oordeelde het hof dat sprake was van kennelijk onbehoorlijk bestuur en dat dit een belangrijke oorzaak van het faillissement is geweest. Daarmee is de centrale drempel van art. 2:248 lid 1 BW genomen. Het beroep van appellanten op de individuele disculpatiemogelijkheid van art. 2:248 lid 3 BW werd verworpen; zij konden niet aantonen dat het onbehoorlijk bestuur niet aan hen te wijten was. Ook het beroep op matiging (lid 4) faalde. Het hof wees de vordering van de curator aldus toe en bevestigde de hoofdelijke aansprakelijkheid van de bestuurders voor het boedeltekort. De uitspraak illustreert zowel de zware positie van bestuurders bij faillissement als de strikte procesrechtelijke grenzen waarbinnen curatoren hun vorderingen moeten formuleren.