Beroep op verjaring aanneemovereenkomst deels gehonoreerd

Samenvatting

In deze hoger beroepszaak bij het Gerechtshof Den Haag staan twee opdrachtgevers ([appellant 1] en [appellant 2]) tegenover een VOF (aannemer) over vermeende gebreken in een opgeleverd werk. De rechtbank Rotterdam had eerder de vorderingen deels toegewezen en daarbij het beroep van de aannemer op de tweejarige verjaringstermijn van artikel 7:716 lid 1 BW gehonoreerd. In hoger beroep betoogden appellanten dat artikel 16 van de toepasselijke algemene voorwaarden een zelfstandig garantieregime bevat – inclusief een vervaltermijn van twintig jaar voor ernstige gebreken – dat de wettelijke verjaringsregeling volledig opzijzet. Zij wezen erop dat artikel 16 lid 2 sub b bij ernstige gebreken geen meldplicht binnen een redelijke termijn kent, zodat alleen de contractuele vervaltermijn van toepassing zou zijn. Het hof verwerpt dit standpunt. Bij de uitleg van het beding past het hof de Haviltex-maatstaf toe: doorslaggevend zijn alle omstandigheden van het geval, gewaardeerd naar redelijkheid en billijkheid, waarbij naast de taalkundige betekenis ook de wederzijdse verwachtingen van partijen een rol spelen. Nu partijen geen concrete verklaringen of gedragingen hebben aangewezen waaruit een afwijkingsbedoeling van de wettelijke verjaringsregeling kan worden afgeleid, concludeert het hof dat artikel 16 AV die regeling niet uitsluit. De VOF kan zich dus wel degelijk beroepen op de korte verjaring van twee jaar. Het hof bekrachtigt hiermee in essentie het oordeel van de rechtbank en wijst de vorderingen slechts deels toe tot een bedrag van € 254.818,40. De uitspraak onderstreept voor de bouwpraktijk dat een contractuele garantiebepaling de wettelijke verjaringstermijn alleen opzijzet als de afwijkingsbedoeling ondubbelzinnig uit de tekst of de omstandigheden blijkt. Opdrachtgevers doen er verstandig aan gebreken tijdig te protesteren en niet te vertrouwen op ruime contractuele garantietermijnen als vervanging van de wettelijke bescherming.