Waardevermindering inbeslaggenomen auto en immateriële schade afgewezen
ECLI:NL:GHDHA:2026:2674, Gerechtshof Den Haag, 18-08-2026, 200.346.649/01
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)onrechtmatige inbeslagname auto, afwijzing vergoeding voor waardevermindering auto tijdens periode inbeslagname en afwijzing immateriële schadevergoeding voor gemis auto
Kern van de zaak
Een burger (appellant) vorderde schadevergoeding van de Staat wegens waardevermindering van zijn inbeslaggenomen auto (€ 3.000) en immateriële schade (€ 3.500). Hij stelde dat de Staat de auto niet passend had bewaard en dat hij het gebruiksgenot had gemist. De rechtbank wees deze vorderingen af, waarna appellant in hoger beroep ging.
Beslissing van de rechter
Het Gerechtshof Den Haag wijst de vorderingen voor waardevermindering en immateriële schadevergoeding af en veroordeelt appellant in de proceskosten van € 3.723. Doorslaggevend is dat de waardevermindering het gevolg is van normaal tijdsverloop en niet van de inbeslagname zelf, en dat appellant zijn stellingen onvoldoende heeft onderbouwd.
Impactscore
LaagHet betreft een relatief standaard hoger beroepszaak over schadevergoeding na inbeslagname, waarbij geen nieuwe rechtsvragen worden beantwoord en de uitkomst in lijn is met bestaande jurisprudentie over causaliteit en schadebegroting.
Belangrijkste punten
- 1Materiële schadevergoeding van € 1.380 (inclusief € 1.000 vervangend vervoer) stond niet ter discussie in hoger beroep.
- 2Waardevermindering door tijdsverloop is geen schade die aan de inbeslagname kan worden toegerekend; dit is een feit van algemene bekendheid.
- 3Appellant heeft onvoldoende onderbouwd dat de buitenstalling of het uitblijven van onderhoud een extra waardevermindering heeft veroorzaakt.
- 4Appellant was al financieel gecompenseerd voor het gemis van het gebruik van de auto (vervangend vervoer), zodat geen aanvullende schade wegens waardevermindering toewijsbaar is.
- 5Appellant wordt veroordeeld in de proceskosten van het hoger beroep ter hoogte van € 3.723, inclusief het incidenteel hoger beroep.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt dat bij inbeslagname van een voertuig waardevermindering door tijdsverloop niet zonder nadere onderbouwing als schadeveroorzaakt door de beslaglegger kan worden aangemerkt; de causaliteitseis blijft streng. De bewijslast op appellant om extra waardevermindering te onderbouwen wordt benadrukt.
Praktische impact
Burgers wier voertuig in beslag is genomen, kunnen niet zonder concrete onderbouwing aanspraak maken op vergoeding van de normale afschrijving; zij dienen specifiek aan te tonen dat de bewaring ondeugdelijk was en dat dit extra schade heeft veroorzaakt.
Onderwerp-impact
In het domein van overheidsinbeslagname en schadevergoeding verduidelijkt deze uitspraak dat compensatie voor vervangend vervoer in beginsel afdoende wordt geacht en dat immateriële schade en waardevermindering hoge drempels kennen.
Samenvatting
In deze zaak bij het Gerechtshof Den Haag stond de vraag centraal of de Staat aansprakelijk is voor waardevermindering van een inbeslaggenomen auto en voor immateriële schade geleden door de eigenaar gedurende de periode van het beslag. De appellant had in eerste aanleg al een materiële schadevergoeding van € 1.380 ontvangen (waaronder € 1.000 voor vervangend vervoer), maar vorderde in hoger beroep aanvullend € 3.000 wegens waardevermindering van de auto en € 3.500 aan immateriële schadevergoeding. Ten aanzien van de waardevermindering oordeelde het hof dat het een feit van algemene bekendheid is dat een auto door tijdsverloop in waarde daalt, ongeacht of deze in beslag is genomen. Appellant had niet voldoende aangetoond dat de wijze van bewaring door de Staat — de auto stond buiten gestald en ontving geen onderhoud — tot een extra waardevermindering had geleid. Daarbij wees het hof erop dat appellant zelf niet had gesteld dat hij de auto normaal gesproken binnen zou stallen, zodat de buitenstalling op zichzelf niet als tekortschietende bewaring kon worden aangemerkt. Bovendien was appellant al gecompenseerd voor het gemis van het gebruik van zijn auto, zodat een aanvullende vergoeding voor waardevermindering niet aan de orde was. Over de immateriële schadevergoeding vermeldt de uitspraak in de beschikbare tekst geen uitgebreide motivering, maar ook die vordering werd kennelijk afgewezen. Het hof veroordeelde appellant in de proceskosten van het hoger beroep, begroot op € 3.723, inclusief het incidenteel hoger beroep. De uitspraak illustreert dat bij vorderingen tot schadevergoeding na inbeslagname de causaliteitseis en stelplicht streng worden toegepast: algemene stellingen over achteruitgang van een voertuig volstaan niet zonder concrete onderbouwing van extra schade.