Raad van State kent hogere mijnbouwschadevergoeding toe aan Groninger eigenaar
ECLI:NL:RVS:2026:6508, Raad van State, 04-11-2026, 202500604/1/A2
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 21 juni 2021 heeft het Instituut aan Mijnbouwschade Groningen [appellant A] een schadevergoeding toegekend van € 13.078,54. [appellant A] is sinds 1986 eigenaar van een Oldambtster boerderij met stal uit 1920 aan de [locatie] in [woonplaats]. Op 19 november 2018 heeft [appellant A] schade aan de boerderij als gevolg van mijnbouwactiviteiten in het Groningenveld gemeld bij de Tijdelijke Commissie Mijnbouwschade Groningen (verder: het Instituut).appellant A] heeft in totaal een schadevergoeding van € 58.323,63 met wettelijke rente ontvangen.
Kern van de zaak
Een eigenaar van een historische Oldambtster boerderij in Groningen ontving since 2018 schadevergoeding van het Instituut Mijnbouwschade Groningen voor aardbevingsschade. Hij bestreed de hoogte van de vergoeding voor meerdere schadeposten, waaronder scheuren in binnenwanden en herstelkosten voor specifieke schades (47 t/m 50, 120 en 121). Na een ongunstige uitspraak van de rechtbank Noord-Nederland ging hij in hoger beroep bij de Raad van State.
Beslissing van de rechter
De Raad van State verklaart het hoger beroep gegrond en vernietigt de uitspraak van de rechtbank voor de betwiste schadeposten. Doorslaggevend is dat het Instituut onvoldoende onderzoek had verricht naar enkele schades, en dat op basis van deskundigenadviezen (DOG en Vergnes) hogere vergoedingen gerechtvaardigd zijn, waaronder volledige herbouw van binnenwanden in plaats van plaatselijk herstel.
Impactscore
MiddelDe uitspraak is relevant voor individuele mijnbouwschadezaken en bevestigt bestaande lijnen over deugdelijk onderzoek door het Instituut, maar stelt geen fundamenteel nieuwe rechtsregels vast en heeft een beperkt precedentkarakter buiten de Groningse mijnbouwschadepraktijk.
Belangrijkste punten
- 1Het Instituut Mijnbouwschade Groningen had onvoldoende onderzoek verricht naar scheuren in de binnenwanden van de tweede paardenstal (schades 120 en 121).
- 2Op basis van foto's ter zitting conformeerde het Instituut zich aan het advies van Vergnes Expertise dat volledige herbouw van binnenwanden noodzakelijk is in plaats van plaatselijk herstel.
- 3De Afdeling kent aanvullende schadevergoedingen toe voor schades 17, 56, 84 en 85 op basis van adviezen van DOG-ingenieurs.
- 4Schades 17, 56, 84, 85, 120 en 121 waren niet langer in geschil: het Instituut verzocht zelf om gegrondverklaring en zelfvoorziening door de Afdeling.
- 5De zaak betreft mijnbouwschade aan een monument uit 1920; de Afdeling voorziet zelf in de zaak door concrete bedragen vast te stellen.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt dat het Instituut Mijnbouwschade Groningen gehouden is tot deugdelijk feitenonderzoek per individuele schadepost en dat de Afdeling bij gebreken daarin zelf in de zaak kan voorzien op basis van deskundigenadviezen. Dit versterkt de rechtsbescherming van gedupeerden bij onvolledig institutioneel onderzoek.
Praktische impact
De eigenaar ontvangt een hogere totale schadevergoeding dan eerder toegekend, inclusief vergoeding voor volledige herbouw van binnenwanden en aanvullende bedragen voor meerdere schadeposten, vermeerderd met btw en wettelijke rente.
Onderwerp-impact
Voor gedupeerden van mijnbouwschade in Groningen onderstreept deze uitspraak het belang van het inschakelen van eigen deskundigen en het aanvechten van onvoldoende onderbouwde schadebeoordeling door het Instituut.
Samenvatting
Deze zaak betreft een eigenaar van een historische Oldambtster boerderij uit 1920 in Groningen, die in 2018 schade meldde als gevolg van mijnbouwactiviteiten in het Groningenveld. Hij ontving in totaal € 58.323,63 aan schadevergoeding van het Instituut Mijnbouwschade Groningen, maar was het niet eens met de beoordeling van meerdere schadeposten. Na een procedure bij de rechtbank Noord-Nederland, die op 23 december 2024 uitspraak deed, stelde hij hoger beroep in bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State. In hoger beroep bleek dat het Instituut voor een aantal schadeposten – met name scheuren in de binnenwanden van de tweede paardenstal (schades 120 en 121) – onvoldoende onderzoek had verricht. Op basis van foto's getoond ter zitting en het advies van Vergnes Expertise B.V. erkende het Instituut dat volledige herbouw van de binnenwanden noodzakelijk is en niet slechts plaatselijk herstel. Voor overige betwiste schadeposten (17, 56, 84 en 85) baseerde de Afdeling de te vergoeden bedragen op adviezen van DOG-ingenieurs. Voor de schades 47 tot en met 50 spitste het geschil zich toe op de toereikendheid van de herstelkosten, maar de uitspraaktekst is op dit punt onvolledig. De Afdeling verklaart het hoger beroep gegrond, vernietigt de uitspraak van de rechtbank op de betwiste onderdelen en voorziet zelf in de zaak door concrete schadevergoedingsbedragen vast te stellen. De doorslaggevende overweging is dat het Instituut tekortschoot in zijn onderzoeksplicht, waardoor de vastgestelde vergoedingen onvoldoende waren onderbouwd. De uitspraak bevestigt dat gedupeerden van mijnbouwschade recht hebben op een zorgvuldige, feitelijk onderbouwde beoordeling per schadepost, en dat de rechter bij gebreken daarin zelf de hoogte van de vergoeding kan bepalen.