Misleiding bij auto-import: onrechtmatig handelen bevestigd
ECLI:NL:GHAMS:2026:2911, Gerechtshof Amsterdam, 13-10-2026, 200.360.159/01
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Onrechtmatige daad, artikel 6:162 BW: opzettelijke misleiding door tussenpersoon bij de aankoop van een auto. Het hof verwerpt een betwisting van appellant wegens schending artikel 21 Rv.
Kern van de zaak
Geïntimeerde stelt dat appellant hem opzettelijk heeft misleid bij de aankoop en import van een auto, waarbij hij in totaal ruim €68.000 betaalde via een tussenpersoon. Appellant betwist de misleiding. De rechtbank wees de verklaring voor recht toe; appellant ging in hoger beroep.
Beslissing van de rechter
Het hof beoordeelt uitsluitend of de verklaring voor recht dat appellant onrechtmatig heeft gehandeld terecht is toegewezen, nu geïntimeerde geen grieven richtte tegen de afwijzing van zijn overige vorderingen. De doorslaggevende vraag is of appellant geïntimeerde opzettelijk heeft misleid in de zin van artikel 6:162 BW; de bewijslast rust op geïntimeerde.
Impactscore
LaagHet betreft een civielrechtelijk geschil tussen twee particulieren over een individuele transactie; de uitspraak past binnen gevestigde rechtspraak over onrechtmatige daad en stelt geen nieuwe rechtsnormen.
Belangrijkste punten
- 1Opzettelijke misleiding is in strijd met ongeschreven recht en levert een toerekenbare onrechtmatige daad op (art. 6:162 BW)
- 2De bewijslast van de gestelde misleiding rust op grond van art. 150 Rv op geïntimeerde
- 3Geïntimeerde betaalde €29.500 via bankrekening van een derde en €39.366 contant aan appellant
- 4De communicatie en betalingen verliepen volledig via appellant; geïntimeerde had zelf geen contact met het importbedrijf MKM
- 5In hoger beroep ligt alleen de verklaring voor recht voor; de primaire en overige vorderingen zijn niet meer in geding
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de toepasselijke bewijslastverdeling bij onrechtmatige daad wegens opzettelijke misleiding en verduidelijkt de reikwijdte van de devolutieve werking in hoger beroep bij gedeeltelijke beroepsprocedures.
Praktische impact
Voor geïntimeerde is de verklaring voor recht dat appellant onrechtmatig heeft gehandeld van belang als grondslag voor eventuele verdere schadevergoedingsprocedures; voor appellant brengt dit potentiële aansprakelijkheid mee voor de betaalde bedragen.
Onderwerp-impact
Deze zaak illustreert de risico's van tussenpersoonconstructies bij auto-import waarbij betalingen via derden verlopen en de koper geen rechtstreeks contact heeft met de uiteindelijke wederpartij.
Samenvatting
In deze hoger beroepszaak bij het Gerechtshof Amsterdam staat centraal of appellant onrechtmatig heeft gehandeld jegens geïntimeerde bij de import van een personenauto. Partijen leerden elkaar kennen in de kapsalon van geïntimeerde, waar appellant klant was. Appellant, medevennoot van een vof gespecialiseerd in autobemiddeling, zou geïntimeerde hebben verteld dat importbedrijf MKM de auto goedkoper kon importeren. Op aanwijzing van appellant betaalde geïntimeerde in totaal ruim €68.000: €29.500 via de bankrekening van een derde en €39.366 contant aan appellant zelf. Geïntimeerde had geen eigen contact met MKM; alle communicatie en betalingen verliepen via appellant. Geïntimeerde grondt zijn vordering op opzettelijke misleiding, die hij kwalificeert als een toerekenbare onrechtmatige daad in de zin van artikel 6:162 BW. De rechtbank wees de gevorderde verklaring voor recht toe. In hoger beroep betwist appellant een aantal vastgestelde feiten en voert grieven aan tegen de motivering van het vonnis. Omdat geïntimeerde zelf geen grieven heeft gericht tegen de afwijzing van zijn primaire en overige vorderingen, beperkt het hof zijn beoordeling uitsluitend tot de vraag of de verklaring voor recht terecht is toegewezen. Het hof stelt voorop dat opzettelijke misleiding in strijd is met het ongeschreven recht en een onrechtmatige daad oplevert. Op grond van artikel 150 Rv rust de stelplicht en bewijslast op geïntimeerde. De uitspraak is in de beschikbare tekst niet volledig weergegeven, zodat de definitieve beslissing van het hof op basis van het verstrekte fragment niet met zekerheid kan worden vastgesteld. De zaak is feitelijk van aard en heeft beperkte precedentwerking; zij past binnen de bestaande rechtspraak over onrechtmatige daad en bewijslastverdeling.