Klacht tegen gerechtsdeurwaarder grotendeels niet-ontvankelijk verklaard

Samenvatting

In deze tuchtrechtelijke procedure in hoger beroep bij het Gerechtshof Amsterdam beoordeelde het hof een klacht van een klaagster tegen een gerechtsdeurwaarder. De klaagster verweet de gerechtsdeurwaarder onder meer het weigeren van de terugbetaling van te veel ontvangen bedragen en het niet respecteren van de beslagvrije voet met betrekking tot vakantiegeld. De kamer voor gerechtsdeurwaarders te Amsterdam had de klacht eerder ongegrond verklaard, waarna klaagster in hoger beroep ging. Het hof stelde voorop dat het de zaak in volle omvang opnieuw beoordeelt, maar dat het daarbij gebonden is aan de oorspronkelijke klacht zoals ingediend bij de kamer. Een door klaagster in hoger beroep nieuw toegevoegde klacht over niet-terugbetaling van vakantiegeld over 2025 en 2026 liet het hof daarom buiten beschouwing. Met betrekking tot klachtonderdeel (a) – de weigering tot terugbetaling van € 0,09 – oordeelde het hof dat dit bedrag te gering is om een tuchtrechtelijk oordeel te rechtvaardigen, en verklaarde dit onderdeel niet-ontvankelijk. De klacht over het vakantiegeld uit 2020 werd eveneens niet-ontvankelijk verklaard, omdat deze buiten de wettelijke driejaarstermijn van artikel 37 lid 2 van de Gerechtsdeurwaarderswet viel: het beslag vond plaats in 2020, terwijl de klacht pas op 23 december 2024 door de kamer werd ontvangen, ruim na het verstrijken van de termijn. De uitspraak illustreert de grenzen van het tuchtrecht voor gerechtsdeurwaarders: zowel de tijdigheid van de klacht als de omvang van het belang zijn vereisten voor ontvankelijkheid. De beslissing heeft beperkte precedentwaarde, maar benadrukt voor schuldenaren het belang van tijdig en volledig klagen over vermeende misstanden tijdens executietrajecten.