Hof wijst terugvordering lening van €81.600 aan DigiBTW af

Samenvatting

In deze zaak stond centraal of een totaalbedrag van €81.600 dat Qbits aan DigiBTW had overgemaakt, juridisch als een (renteloze) geldlening moest worden aangemerkt die terugbetaald diende te worden, of dat de bedragen — gelet op de fiscale en boekhoudkundige verwerking — tot het eigen vermogen van DigiBTW waren gaan behoren. Qbits, voormalig aandeelhouder van DigiBTW, stelde dat partijen een leningsovereenkomst waren overeengekomen en vorderde terugbetaling. DigiBTW betwistte dit en betoogde dat de stortingen als kapitaal waren verwerkt en als zodanig ook moesten worden gekwalificeerd. De rechtbank Amsterdam wees de vordering in eerste aanleg af. Qbits stelde tien grieven in hoger beroep bij het Gerechtshof Amsterdam. De grieven richtten zich tegen het oordeel over het bewijs van de lening, de gehanteerde bewijslastverdeling, en de vraag of het bedrag alsnog via een vaststellingsovereenkomst (VSO) in een lening was geconverteerd. Het hof oordeelt dat voor een overeenkomst van geldlening in de zin van artikel 7:129 lid 1 BW een terugbetalingsverplichting vereist is. Nu Qbits er niet in is geslaagd aan te tonen dat een dergelijke verplichting was overeengekomen, en de feitelijke verwerking van de bedragen als eigen vermogen aanwijzingen in de tegenovergestelde richting gaf, wordt het bestaan van een lening niet aangenomen. Ook de subsidiaire stelling dat de VSO de bedragen alsnog heeft geconverteerd naar een lening, wordt verworpen. Het hof bekrachtigt het vonnis van de rechtbank en wijst de vordering van Qbits integraal af, met veroordeling van Qbits in de proceskosten van het hoger beroep. De uitspraak onderstreept het belang van duidelijke schriftelijke documentatie bij intercompany-geldstromen.