Incidentele vordering schorsing uitvoerbaarheid afgewezen na betaling

Samenvatting

In deze zaak had de rechtbank een bedrijf – vermoedelijk een professionele dienstverlener – veroordeeld tot betaling van ruim € 123.000 aan schadevergoeding wegens een beroepsfout, aangevuld met buitengerechtelijke kosten en proceskosten. Het vonnis was uitvoerbaar bij voorraad verklaard, zij het zonder nadere motivering. In hoger beroep vorderde het bedrijf in een incident schorsing van de uitvoerbaarheid bij voorraad, althans veroordeling van de wederpartij tot zekerheidstelling. Het bedrijf stelde dat de vonnissen berustten op feitelijke en juridische misslagen – met name ten aanzien van de kwalificatie als resultaatsverplichting en het causaal verband tussen de beroepsfout en de schade – en dat een aanzienlijk restitutierisico bestond omdat de geïntimeerden de ontvangen gelden direct zouden aanwenden voor aflossing van een overbruggingshypotheek en onvoldoende eigen vermogen hadden. Daarnaast wees het bedrijf op de gevolgen voor de verzekeringspremie van zichzelf en medeverzekerden. Het hof stelde voorop dat bij de beoordeling van een incident als bedoeld in art. 351 Rv moet worden uitgegaan van de beslissingen in het ten uitvoer te leggen vonnis en de daaraan ten grondslag liggende vaststellingen, waarbij de kans van slagen van het hoger beroep buiten beschouwing blijft – tenzij sprake is van een kennelijke misslag. De centrale vraag was echter of het bedrijf überhaupt nog belang had bij zijn vordering. Het bedrijf had niet betwist dat zijn beroepsaansprakelijkheidsverzekeraar de veroordelingen uit het eindvonnis reeds had voldaan door betaling aan de geïntimeerden. Het hof oordeelde dat daarmee de veroordelingen waren nagekomen en het bedrijf geen rechtens te respecteren belang meer had bij schorsing of zekerheidstelling. De incidentele vordering werd dan ook afgewezen. De inhoudelijke grieven over resultaatsverplichtingen en causaliteit worden in de hoofdzaak verder behandeld.