Hof Amsterdam: Temper-platform beoordeeld op schijnzelfstandigheid werkers

Samenvatting

In deze procedure bij het Gerechtshof Amsterdam hebben vakbonden Temper, een online arbeidsplatform dat flexwerkers koppelt aan opdrachtgevers in onder meer de horeca, aangevochten op zijn bedrijfsmodel. De bonden stellen dat de via het platform gesloten 'overeenkomsten van opdracht' in werkelijkheid verkapte arbeids- of uitzendovereenkomsten zijn, en dat de Temper-werkers ten onrechte als zelfstandigen worden gepresenteerd terwijl zij feitelijk dezelfde positie innemen als werknemers of uitzendkrachten. Dit fenomeen wordt aangeduid als schijnzelfstandigheid. De juridische vragen spitsten zich toe op drie alternatieven: (1) kwalificatie als uitzendovereenkomst in de zin van art. 7:690 BW tussen Temper en de werkers, (2) kwalificatie als arbeidsovereenkomst in de zin van art. 7:610 BW tussen de werkers en de opdrachtgevers, of (3) kwalificatie van Tempers activiteiten als arbeidsbemiddeling in de zin van de Waadi. De vorderingen zijn ingesteld als collectieve WAMCA-vorderingen en cao-nakomingsvorderingen op grond van art. 3 lid 2 Wet AVV. Het Gerechtshof heeft de primaire vorderingen I, II, III en VI en de subsidiaire vorderingen I, II en III (deels) toegewezen en de overige vorderingen afgewezen. In hoger beroep hebben de bonden hun meer subsidiaire vorderingen laten varen en de subsidiaire vorderingen uitgebreid met een vordering tot verklaring voor recht dat Temper arbeidsbemiddeling verricht in de zin van de Waadi. De volledige motivering van het hof ontbreekt in de aangeleverde uitspraaktekst, waardoor de precieze redenering niet volledig kan worden weergegeven. De uitspraak is desondanks juridisch en maatschappelijk significant, omdat zij de toepasselijkheid van dwingend arbeidsrecht op platformmodellen nader invult en de weg opent voor cao-naleving ten behoeve van een grote groep platformwerkers.