Omzettingsvergunning Amsterdam terecht verleend ondanks bezwaar omwonende
ECLI:NL:RVS:2026:6493, Raad van State, 04-11-2026, 202506135/1/A2
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 7 juli 2022 heeft het college van burgemeester en wethouders van Amsterdam een vergunning verleend voor het omzetten van de zelfstandige woonruimte aan de [locatie] in Amsterdam in vijf onzelfstandige woonruimten (de omzettingsvergunning). Het appartement [locatie] bevindt zich op de derde verdieping van het appartementencomplex ‘Parkblok’ in Amsterdam. [appellante] woont elders in dat appartementencomplex. Zij is het niet eens met het besluit van het college. Het college heeft de omzettingsvergunning verleend omdat wordt voldaan aan de voorwaarden zoals opgenomen in artikel 3.3.11 en artikel 3.3.13 van de Huisvestingsverordening Amsterdam 2020 (Hvv). Deze voorwaarden zijn dat met het verstrekken van de vergunning het maximum aantal zelfstandige woningen dat per wijk mag worden omgezet in onzelfstandige woonruimten (het wijkquotum) niet wordt overschreden, en dat het aantal woningen in het pand dat kan bestaan uit omgezette woonruimtes (het pandquotum) niet wordt overschreden.
Kern van de zaak
Een bewoner van appartementencomplex 'Parkblok' in Amsterdam maakt bezwaar tegen een door het college verleende omzettingsvergunning voor een appartement op de derde verdieping. De vergunning laat toe dat een zelfstandige woning wordt omgezet in onzelfstandige woonruimten. Appellante woont elders in hetzelfde complex en betwist de rechtmatigheid van het besluit.
Beslissing van de rechter
De Raad van State bekrachtigt het oordeel van de rechtbank dat de omzettingsvergunning terecht is verleend. De doorslaggevende reden is dat aan alle voorwaarden van de Huisvestingsverordening Amsterdam 2020 is voldaan (wijk- en pandquotum, minimale verblijfsruimte), en dat bij een gebonden bevoegdheid op het niveau van een algemeen verbindend voorschrift een afzonderlijke belangenafweging niet vereist is.
Impactscore
MiddelDe uitspraak past binnen een reeds ingezette jurisprudentielijn over gebonden bevoegdheden en algemeen verbindende voorschriften, en heeft primair betekenis voor de Amsterdamse huisvestingspraktijk; er worden geen nieuwe rechtsnormen gevestigd.
Belangrijkste punten
- 1De vergunning is verleend op grond van artikelen 3.3.11 en 3.3.13 Huisvestingsverordening Amsterdam 2020, waarbij zowel het wijkquotum als het pandquotum niet worden overschreden.
- 2De woning voldoet aan de minimumvereisten voor een gezamenlijke verblijfsruimte (≥11 m², minimale breedte 3 m).
- 3Bij een gebonden bevoegdheid neergelegd in een algemeen verbindend voorschrift heeft een belangenafweging in algemene zin reeds plaatsgevonden in de regelgeving zelf.
- 4De rechtbank verwees naar RvS 2 juli 2025 (ECLI:NL:RVS:2025:3000) en CBb 16 januari 2024 (ECLI:NL:CBB:2024:19) ter onderbouwing van het beginsel dat geen aanvullende rechterlijke toetsing via belangenafweging nodig is.
- 5Er is geen sprake van woningvorming, legalisatie van een bestaande onaanvaardbare situatie of aantasting van het woon- en leefmilieu.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt dat bij gebonden bevoegdheden in algemeen verbindende voorschriften een separate rechterlijke belangenafweging niet aan de orde is, in lijn met recente jurisprudentie van de Afdeling en het CBb. Dit begrenst de mogelijkheden voor omwonenden om omzettingsvergunningen via een beroep op evenredigheid aan te vechten.
Praktische impact
Bewoners van appartementencomplexen kunnen niet succesvol bezwaar maken tegen een omzettingsvergunning die formeel voldoet aan alle verordende voorwaarden, ook al ervaren zij overlast of bezwaar tegen kamerverhuur in hun pand.
Onderwerp-impact
Voor de Amsterdamse woningmarkt bevestigt deze uitspraak dat het systeem van wijk- en pandquota in de Huisvestingsverordening als voldoende waarborg geldt voor een evenwichtige omzetting van woningen, zonder verdere individuele afweging per geval.
Samenvatting
Deze zaak betreft een omzettingsvergunning voor een appartement in het Amsterdamse complex 'Parkblok', waarmee een zelfstandige woning wordt omgezet in onzelfstandige woonruimten (kamerverhuur). Het college van burgemeester en wethouders van Amsterdam verleende de vergunning op 7 juli 2022 en handhaafde dit besluit na bezwaar op 19 april 2023. Een omwonende uit hetzelfde complex ging in beroep en stelde dat het college ten onrechte geen afzonderlijke belangenafweging had gemaakt. De juridische kernvraag is of het college bij de verlening van de omzettingsvergunning, naast de formele toetsing aan de voorwaarden van de Huisvestingsverordening Amsterdam 2020, ook een zelfstandige afweging van belangen had moeten maken, en of artikel 3.3.1 lid 2 Hvv buiten toepassing had moeten worden gelaten. De rechtbank, en in hoger beroep de Raad van State, oordelen dat dit niet het geval is. Aan alle wettelijke voorwaarden is voldaan: het wijkquotum en pandquotum worden niet overschreden, de woning beschikt over een toereikende gezamenlijke verblijfsruimte, en er is geen sprake van woningvorming, legalisatie van een bestaande problematische situatie of een onaanvaardbare inbreuk op het woon- en leefmilieu. De vergunning is verleend onder tien voorschriften. De Raad van State volgt de lijn van eerdere uitspraken — waaronder die van de Afdeling zelf van 2 juli 2025 en het College van Beroep voor het bedrijfsleven van 16 januari 2024 — dat bij een gebonden bevoegdheid op het niveau van een algemeen verbindend voorschrift de vereiste belangenafweging reeds in algemene zin is verdisconteerd in de regelgeving. Er bestaat dan in beginsel geen ruimte voor een aanvullende rechterlijke toetsing via een afzonderlijke evenredigheidsafweging. Het beroep van appellante slaagt daardoor niet.