Buren alsnog belanghebbenden bij omgevingsvergunning Maastricht
ECLI:NL:RVS:2026:6209, Raad van State, 21-10-2026, 202403900/1/R1
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 6 juli 2021 heeft het college van burgemeester en wethouders van Maastricht aan [partij] een omgevingsvergunning verleend voor het realiseren van een woonhuis in een voormalige schuur en twee zogenoemde guesthouses aan de voorzijde van de woning aan de [locatie 1] in Maastricht. Het college heeft aan [partij] een omgevingsvergunning verleend voor het realiseren van een woonhuis in de voormalige schuur en twee guesthouses aan de voorzijde van de woning aan de [locatie 1] in Maastricht. [appellant sub 2] woont op het perceel aan de [locatie 2] en [appellant sub 1] was mede-eigenaresse van dit perceel. De erven van [appellant sub 1] en [appellant sub 2] wijzen erop dat de afstand tussen de percelen [locatie 2] en [locatie 1] slechts 53 tot 56 meter bedraagt en dat er vanaf [locatie 2] zicht is op het perceel [locatie 1]. Verder heeft het verlenen van de vergunning volgens hen consequenties voor de verkeers- en parkeerproblematiek ter plaatse die maken dat bewoners van het perceel [locatie 2] gevolgen van enige betekenis kunnen ondervinden. In verband daarmee had het college [appellant sub 1] en [appellant sub 2] als belanghebbenden moeten aanmerken, zo betogen zij. De rechtbank heeft dit volgens hen niet onderkend.
Kern van de zaak
Het college van B&W Maastricht verleende een omgevingsvergunning voor een woonhuis en twee guesthouses aan de Maastrichtse locatie 1. Buren op 53-56 meter afstand (locatie 2) maakten bezwaar, maar werden door het college en de rechtbank niet als belanghebbenden aangemerkt. De erven van de twee appellanten gingen in hoger beroep bij de Raad van State.
Beslissing van de rechter
De hoger beroepen zijn gegrond verklaard: de Raad van State vernietigt de uitspraak van de rechtbank en de besluiten van het college, en draagt het college op binnen 12 weken een nieuw besluit te nemen. De doorslaggevende reden is dat de buren op 53-56 meter afstand, met zichtlijn op het vergunde perceel en mogelijke gevolgen voor verkeers- en parkeerproblematiek, wél als belanghebbenden moeten worden aangemerkt.
Impactscore
LaagDe uitspraak past het bestaande belanghebbendheidscriterium toe op een concrete casus zonder fundamenteel nieuw recht te stellen; de impact is primair relevant voor de betrokken partijen en de gemeente Maastricht.
Belangrijkste punten
- 1Overgangsrecht Omgevingswet: omdat de aanvraag dateerde van vóór 1 januari 2024, blijft de Wabo (oud recht) van toepassing.
- 2Het college en de rechtbank hadden de bezwaren van appellanten ten onrechte niet-ontvankelijk verklaard wegens ontbreken van belanghebbendheid.
- 3Een afstand van 53-56 meter en directe zichtlijn op het vergunde perceel kunnen voldoende zijn voor belanghebbendheid.
- 4Gevolgen voor verkeers- en parkeerproblematiek in de omgeving worden meegewogen bij de beoordeling van 'gevolgen van enige betekenis'.
- 5Het college moet binnen 12 weken een nieuw besluit op bezwaar nemen met inachtneming van de uitspraak.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt dat de drempel voor belanghebbendheid bij omgevingsvergunningen niet te hoog mag worden gelegd: zichtrelatie én indirecte gevolgen zoals verkeershinder kunnen samen belanghebbendheid opleveren. Dit is een toepassing van het bestaande beoordelingskader onder de Wabo.
Praktische impact
De erven van de appellanten worden alsnog als belanghebbenden erkend en kunnen inhoudelijk bezwaar maken tegen de vergunning. Het college moet de bezwaren opnieuw beoordelen, wat verdere vertraging oplevert voor de vergunninghouder.
Onderwerp-impact
In het omgevingsrecht benadrukt deze uitspraak dat omwonenden op relatief korte afstand met zichtlijn en parkeer-/verkeershinder niet lichtvaardig buiten de boot mogen worden gehouden bij vergunningprocedures.
Samenvatting
Deze zaak draait om de vraag of omwonenden op 53 tot 56 meter afstand als belanghebbenden kunnen worden aangemerkt bij een omgevingsvergunning voor de realisatie van een woonhuis en twee guesthouses in Maastricht. Het college van B&W Maastricht verleende in 2021 de vergunning aan de vergunninghouder voor het perceel aan locatie 1. Twee buren op het naastgelegen perceel (locatie 2) maakten bezwaar, maar het college verklaarde hun bezwaren niet-ontvankelijk omdat zij geen belanghebbenden zouden zijn. De rechtbank Limburg bevestigde dit oordeel in mei 2024. De erven van beide appellanten gingen in hoger beroep bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State. Zij voerden aan dat de afstand van slechts 53 tot 56 meter, gecombineerd met een directe zichtlijn op het vergunde perceel en de te verwachten gevolgen voor verkeers- en parkeerproblematiek, voldoende grond biedt om hen als belanghebbenden aan te merken. Een voorvraag betrof het toepasselijke recht: omdat de vergunningaanvraag dateert van 12 maart 2021 – vóór de inwerkingtreding van de Omgevingswet op 1 januari 2024 – blijft op grond van het overgangsrecht de Wabo van toepassing. De Raad van State oordeelt dat de hoger beroepen gegrond zijn. De afdeling vernietigt zowel de uitspraak van de rechtbank als de beslissingen op bezwaar van het college. Het uitgangspunt is dat bij de beoordeling van belanghebbendheid gekeken moet worden naar de feitelijke gevolgen van enige betekenis die het besluit voor betrokkenen kan hebben. Gelet op de korte afstand, de zichtrelatie én de mogelijke verkeers- en parkeergevolgen, hadden appellanten wél als belanghebbenden moeten worden aangemerkt. Het college wordt opgedragen binnen twaalf weken een nieuw besluit op bezwaar te nemen.