RvS bevestigt zoutwinningsvergunning Nedmag ondanks gebreken besluit
ECLI:NL:RVS:2026:6375, Raad van State, 11-11-2026, 202207082/1/R4
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 30 april 2021 heeft de staatssecretaris van Economische Zaken en Klimaat aan Nedmag een omgevingsvergunning verleend voor het uitbreiden en renoveren van de winningslocatie WHC-1 (de omgevingsvergunning uitbreiden en renoveren). Nedmag wint sinds 1972 magnesiumzout in de omgeving van de dorpen Borgercompagnie en Tripscompagnie in Groningen. Zij doet dat vanuit de winningslocaties WHC-1 en WHC-2 (WHC staat voor Well Head Centre). WHC-1 en WHC-2 vormen samen de inrichting WHC-1/2. WHC-2 ligt in Tripscompagnie. Op deze locatie wordt zout gewonnen vanuit de ondergrondse cavernes TR-1 tot en met TR-9 en vinden ook productieprocessen plaats. WHC-1 ligt in Borgercompagnie. Op deze locatie wordt zout gewonnen vanuit de ondergrondse cavernes VE-1 tot en met VE-4. Hier vinden geen productieprocessen plaats. Nedmag heeft een omgevingsvergunning aangevraagd voor het uitbreiden en renoveren van WHC-1 vanwege de aanleg van twee nieuwe winningsputten (VE-5 en VE-6). Hiervoor wordt de bestaande locatie uitgebreid richting het zuiden en worden onder meer nieuwe pompen gerealiseerd.
Kern van de zaak
Nedmag vroeg omgevingsvergunningen aan voor uitbreiding van zoutwinningslocatie WHC-1 bij Borgercompagnie (twee nieuwe winningsputten VE-5 en VE-6) en bijbehorende diepboringen. Stichting Stop Zoutwinning en omwonenden gingen in beroep tegen het besluit van de staatssecretaris van Economische Zaken en Klimaat van 24 januari 2023.
Beslissing van de rechter
De Afdeling bestuursrechtspraak verklaart de beroepen van Stichting Stop Zoutwinning en anderen gegrond en vernietigt het besluit van 24 januari 2023, maar bepaalt tegelijkertijd dat de rechtsgevolgen van dat vernietigde besluit in stand blijven. De aangevallen rechterlijke uitspraak (van de rechtbank) wordt bevestigd en het onderzoek wordt heropend voor verdere behandeling.
Impactscore
MiddelDe uitspraak is relevant voor de zoutwinningspraktijk in Groningen en het overgangsrecht Omgevingswet, maar heeft een beperkte bredere precedentwerking; de heropening van het onderzoek maakt de definitieve uitkomst nog onzeker.
Belangrijkste punten
- 1Op aanvragen ingediend vóór 1 januari 2024 blijft de Wabo (oud recht) van toepassing, niet de Omgevingswet.
- 2Nedmag wint al sinds 1972 magnesiumzout in Groningen vanuit twee locaties (WHC-1 en WHC-2).
- 3De vergunningaanvraag voor uitbreiding WHC-1 (VE-5 en VE-6) dateert van 30 mei 2017; de aanvraag diepboringen van 27 maart 2018.
- 4Het besluit van de staatssecretaris wordt weliswaar vernietigd wegens gebreken, maar de rechtsgevolgen blijven in stand.
- 5Het onderzoek wordt heropend onder een nieuw zaaknummer (202207082/4/R4), wat duidt op verdere procesgang.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt het overgangsrechtelijk kader van de Invoeringswet Omgevingswet: bij vóór 2024 ingediende aanvragen blijft de Wabo onverminderd van toepassing. Het in stand laten van rechtsgevolgen na vernietiging toont de bereidheid van de Afdeling om ondanks formele gebreken de materiële beslissing te handhaven.
Praktische impact
Voor Nedmag betekent dit dat de uitbreiding van zoutwinningslocatie WHC-1 vooralsnog doorgang kan vinden, ondanks de vernietiging van het besluit. Voor omwonenden en milieuorganisaties biedt de heropening van het onderzoek nog een mogelijkheid tot verdere beïnvloeding van de uitkomst.
Onderwerp-impact
In de energiesector en mijnbouw benadrukt deze uitspraak dat uitbreidingen van bestaande winningslocaties zorgvuldige vergunningverlening vereisen, en dat procedurele gebreken niet automatisch leiden tot het stopzetten van de vergunde activiteiten wanneer de rechtsgevolgen in stand worden gelaten.
Samenvatting
Deze zaak draait om de omgevingsvergunningen die Nedmag heeft aangevraagd voor de uitbreiding van haar zoutwinningslocatie WHC-1 bij Borgercompagnie in Groningen. Nedmag wint al sinds 1972 magnesiumzout in de regio vanuit twee locaties. Voor WHC-1 werden twee nieuwe winningsputten (VE-5 en VE-6) gepland, waarvoor in 2017 een vergunning voor uitbreiding en renovatie werd aangevraagd, en in 2018 een separate vergunning voor de benodigde diepboringen. De staatssecretaris van Economische Zaken en Klimaat verleende de gevraagde vergunningen bij besluit van 24 januari 2023. Stichting Stop Zoutwinning, samen met een aantal individuele appellanten, bestreed dit besluit. De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State stelt als eerste vast dat het overgangsrecht van de Invoeringswet Omgevingswet van toepassing is: omdat de aanvragen vóór 1 januari 2024 zijn ingediend, blijft de Wabo (oud recht) het toepasselijke kader. De Afdeling bevestigt de aangevallen uitspraak van de rechtbank en verklaart de beroepen van Stichting Stop Zoutwinning en enkele andere appellanten gegrond. Dit leidt tot de vernietiging van het besluit van 24 januari 2023 wegens gebreken. Echter, de Afdeling bepaalt dat de rechtsgevolgen van het vernietigde besluit in stand blijven, zodat de vergunde activiteiten vooralsnog niet worden geblokkeerd. De overige beroepen worden ongegrond verklaard. Omdat de zaak nog niet volledig is afgedaan, wordt het onderzoek heropend onder een nieuw zaaknummer voor verdere behandeling. Deze uitspraak illustreert de genuanceerde toepassing van de rechterlijke bevoegdheid om rechtsgevolgen in stand te laten na vernietiging, en de overgangsrechtelijke complexiteit die de inwerkingtreding van de Omgevingswet meebrengt voor lopende vergunningprocedures.