Onttrekkingsvergunning woning Amsterdam terecht geweigerd
ECLI:NL:RVS:2026:6200, Raad van State, 21-10-2026, 202505424/1/A2
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 30 juni 2023 heeft het college van burgemeester en wethouders van Amsterdam de aanvraag van [appellante] om een vergunning te verlenen voor het aan de woonruimtevoorraad onttrekken van de zelfstandige woonruimte aan de [locatie] in Amsterdam, afgewezen. [appellante] is sinds januari 2022 eigenaar van het pand aan de [locatie] in Amsterdam. Het pand is vanaf 2003 tot 2018 gebruikt als woonruimte. Daarna heeft het pand tot 2022 te koop gestaan. [appellante] wil van het pand een kantoorruimte maken. Het college heeft de aanvraag van [appellante] afgewezen, omdat niet is voldaan aan de voorwaarden uit artikel 3.3.9, eerste lid, van de Huisvestingsverordening Amsterdam 2020 (Hvv). Van een onttrekking van een woonruimte ten behoeve van een maatschappelijk gewenste functie is geen sprake en het gewenste kantoor biedt geen versterking aan de economische structuur.
Kern van de zaak
Eigenaar van een pand in Amsterdam wil haar voormalige woonruimte omzetten naar kantoorruimte en vraagt daarvoor een onttrekkingsvergunning aan. Het college van B&W Amsterdam weigert deze vergunning omdat niet aan de voorwaarden van de Huisvestingsverordening is voldaan en het belang van de woningvoorraad zwaarder weegt. Appellante vecht dit aan met beroep op onverbindendheid van de verordening wegens strijd met de Huisvestingswet en de Dienstenrichtlijn.
Beslissing van de rechter
De Raad van State bevestigt de afwijzing van de onttrekkingsvergunning; de aanvraag voldoet niet aan de voorwaarden van artikel 3.3.9 lid 1 Huisvestingsverordening Amsterdam 2020 omdat het beoogde kantoor geen maatschappelijk gewenste functie vervult noch de economische structuur versterkt. Appellante heeft onvoldoende gemotiveerd waarom de weerlegging door het college van haar bezwaren over strijd met de Huisvestingswet en Dienstenrichtlijn onjuist zou zijn.
Impactscore
LaagHet betreft een toepassing van bestaand beleid en bekende rechtspraak op een individueel geval zonder nieuwe rechtsnormen; de uitkomst is voorspelbaar en heeft beperkte precedentwerking buiten Amsterdam.
Belangrijkste punten
- 1Onttrekkingsvergunning vereist een maatschappelijk gewenste functie of versterking van de economische structuur (art. 3.3.9 lid 1 Hvv Amsterdam 2020); een gewoon kantoor voldoet daar niet aan.
- 2Het belang van behoud en samenstelling van de woningvoorraad weegt zwaarder dan het individuele belang van de eigenaar.
- 3De hardheidsclausule (art. 4.3.2 Hvv) biedt geen soelaas nu appellante geen bijzondere omstandigheden heeft aangedragen.
- 4Beroep op onverbindendheid van de Hvv wegens strijd met Huisvestingswet 2014 en Dienstenrichtlijn 2006/123/EG wordt verworpen bij gebrek aan nadere onderbouwing.
- 5De uitspraak RvS 28 augustus 2024 (Den Haag) is niet van toepassing omdat die een andere gemeente en feitelijke context betreft.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt dat gemeenten bij onttrekkingsvergunningen een ruime beleidsruimte hebben en dat algemene bezwaren over strijd met de Dienstenrichtlijn of Huisvestingswet concreet onderbouwd moeten worden om te slagen. Rechtspraak over andere gemeenten is niet zonder meer overdraagbaar.
Praktische impact
Eigenaren van voormalige woonruimten in Amsterdam die die ruimten willen omzetten naar kantoorruimte, worden geconfronteerd met een hoge drempel; zonder aantoonbare maatschappelijke of economische meerwaarde is een onttrekkingsvergunning vrijwel kansloos.
Onderwerp-impact
Voor de Amsterdamse vastgoedmarkt bevestigt deze uitspraak de kracht van het gemeentelijk instrumentarium ter bescherming van de woningvoorraad, wat omzetting van woon- naar kantoorruimte verder bemoeilijkt.
Samenvatting
Appellante is sinds januari 2022 eigenaar van een pand aan de [locatie] in Amsterdam, dat van 2003 tot 2018 als woonruimte is gebruikt en daarna te koop heeft gestaan. Zij wenst het pand om te zetten naar kantoorruimte en heeft daarvoor een onttrekkingsvergunning aangevraagd bij het college van burgemeester en wethouders van Amsterdam. Het college heeft de aanvraag afgewezen op grond van artikel 3.3.9 lid 1 van de Huisvestingsverordening Amsterdam 2020, omdat het beoogde kantoor niet kwalificeert als een maatschappelijk gewenste functie en evenmin bijdraagt aan de versterking van de economische structuur. Het college heeft het belang van behoud van de woningvoorraad en de samenstelling daarvan op de desbetreffende locatie zwaarder laten wegen dan het belang van appellante. Ook heeft het college geen aanleiding gezien om toepassing te geven aan de hardheidsclausule van artikel 4.3.2 Hvv. De rechtbank heeft deze afwijzing in stand gelaten. Appellante had zowel in bezwaar als in beroep aangevoerd dat de Huisvestingsverordening (deels) onverbindend is wegens strijd met de Huisvestingswet 2014 en de Europese Dienstenrichtlijn (2006/123/EG). Het college heeft deze bezwaren gemotiveerd weerlegd en de rechtbank heeft geoordeeld dat appellante in beroep niet heeft toegelicht waarom die weerlegging onjuist is. De Raad van State volgt dit oordeel. Voorts heeft appellante een beroep gedaan op de RvS-uitspraak van 28 augustus 2024 over de situatie in Den Haag, maar de Raad van State oordeelt dat die uitspraak niet van toepassing is omdat deze een andere gemeente en feitelijke context betreft. De uitspraak bevestigt dat het Amsterdamse gemeentelijk beleid ter bescherming van de woningvoorraad standhoudend is en dat eigenaren die woonruimte willen onttrekken aan de woningmarkt een concrete maatschappelijke of economische meerwaarde moeten aantonen, bij gebreke waarvan de vergunning wordt geweigerd.