Vrouw zonder slaapplek krijgt voorlopige voorziening maatschappelijke opvang

Samenvatting

Op 6 augustus 2026 meldde een vrouw zich bij het college voor toegang tot de maatschappelijke opvang. Het college wees haar aanvraag af met de motivering dat zij in staat wordt geacht zich op eigen kracht, met gebruikelijke voorzieningen, mantelzorg en steun van haar sociale netwerk te handhaven. Verzoekster was het hier niet mee eens en stapte naar de voorzieningenrechter van de Rechtbank Rotterdam met een verzoek om voorlopige voorziening. Verzoekster voerde aan dat zij onvoldoende zelfredzaam is en praktische regelzaken – zoals het aanvragen van een zorgverzekering en zorgtoeslag – heeft laten liggen. Zij stelde bovendien dat de beschikbare hulp van een hulpinstantie op het gebied van GGZ en praktische ondersteuning ontoereikend is zonder een vaste verblijfplaats. Daarnaast wees zij erop dat haar moeder en minderjarige broers en zussen wél zijn toegelaten tot de maatschappelijke opvang, zonder dat het college het onderscheid voldoende heeft gemotiveerd. Tot slot beriep zij zich op artikel 8 EVRM (recht op gezinsleven). De centrale juridische vraag was allereerst of er een spoedeisend belang bestond dat een voorlopige voorziening rechtvaardigde. De voorzieningenrechter beantwoordde deze vraag bevestigend: verzoekster had op het moment van de zitting geen vaste woon- of verblijfplaats, haar moeder had tot en met de zittingsdag een hotelkamer bekostigd maar kon dit daarna niet meer opbrengen, waardoor verzoekster feitelijk dakloos zou worden. Dit feitelijke gebrek aan slaapplek werd aangemerkt als voldoende spoedeisend belang om het verzoek inhoudelijk te beoordelen. De inhoudelijke beoordeling van de zelfredzaamheid en de verdere beslissing zijn op basis van de beschikbare tekst niet volledig bekend. De zaak benadrukt hoe acuut dakloosheid een zelfstandig spoedeisend belang kan opleveren in opvangzaken.