Toegang tot schuldsanering geweigerd na online investeringen met bestemmingsgeld

Samenvatting

In deze zaak verzocht appellant de rechtbank om toelating tot de wettelijke schuldsaneringsregeling (WSNP) op grond van de Faillissementswet. Zijn totale schuldenlast bedroeg ruim €445.000, waaronder een preferente belastingschuld van €33.239,-. Het minnelijk traject was eerder gestrand doordat Rabobank niet reageerde, de Belastingdienst medewerking weigerde, er een regresrecht op de Rabobank-vordering rustte en een persoonsgebonden DUO-schuld van zijn ex-partner niet kon worden meegenomen in het minnelijke akkoord. De rechtbank wees het verzoek af op grond van artikel 288 lid 1 sub b en c Fw, omdat niet aannemelijk was gemaakt dat appellant te goeder trouw was bij het ontstaan en onbetaald laten van zijn schulden in de drie jaar voorafgaand aan de indiening van het verzoekschrift. Appellant was in financiële problemen geraakt doordat hij gelden die bestemd waren voor de bouw van zijn woning en de betaling van belastingaanslagen had aangewend voor online investeringen. De rechtbank oordeelde dat niet aannemelijk was gemaakt dat hij hiertoe gedwongen was: uit geen enkel stuk bleek van bedreiging of druk, zodat de conclusie was dat appellant uit vrije wil had gehandeld. In hoger beroep bij het Gerechtshof 's-Hertogenbosch werd de beslissing van de rechtbank aan de orde gesteld. Op basis van de beschikbare tekst – die afbreekt vóór het dictum van het hof – lijkt het hof de redenering van de rechtbank te volgen en de afwijzing te bekrachtigen. De kern van de zaak is de strikte toepassing van de goede-trouwtoets: wie geoormerkte gelden omzet in speculatieve online investeringen zonder objectief aantoonbare dwang, kan geen aanspraak maken op de bescherming van de schuldsaneringsregeling.