Wrakingsverzoek te laat ingediend, verzoeker niet-ontvankelijk

Samenvatting

In deze zaak bij het Gerechtshof Den Haag verzocht een partij (verzoeker) om wraking van de raadsheren die waren aangewezen voor de behandeling van een hoger beroepsprocedure. De wrakingsgronden hadden in de kern betrekking op de omstandigheid dat dezelfde raadsheren eerder arrest hadden gewezen in een procedure tussen dezelfde partijen. Verzoeker stelde dat hierdoor de rechterlijke onpartijdigheid in het geding was. De wrakingskamer stelt vast dat het hof op 8 september 2026 per e-mail aan partijen heeft meegedeeld welke raadsheren de zaak zouden behandelen. Verzoeker was daarmee op dat moment al volledig op de hoogte van de samenstelling en de eerdere betrokkenheid van die raadsheren. Desondanks zag verzoeker op dat moment geen aanleiding om direct een wrakingsverzoek in te dienen. Pas op 1 oktober 2026, tijdens de mondelinge behandeling van de hoofdzaak, werd het wrakingsverzoek gedaan. Op grond van artikel 37 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering (Rv) en het Wrakingsprotocol van het gerechtshof Den Haag moet een wrakingsverzoek worden ingediend zodra de feiten of omstandigheden die de rechterlijke onpartijdigheid zouden kunnen schaden aan de verzoeker bekend zijn geworden of redelijkerwijs bekend hadden moeten zijn. De wrakingskamer oordeelt dat het tijdsverloop tussen 8 september 2026 en 1 oktober 2026 zodanig groot is, dat het wrakingsverzoek niet tijdig is gedaan in de zin van artikel 37 Rv. Verzoeker wordt daarom niet-ontvankelijk verklaard voor wrakingsgronden (1), (2) en (3). Het wrakingsverzoek ten aanzien van de e-mail van het hof van 28 september 2026 wordt, voor zover dat los als wrakingsgrond (2) was aangevoerd, inhoudelijk afgewezen. De beslissing bevestigt dat het wrakingsinstrument niet als vertragingstactiek kan worden ingezet en dat procespartijen direct moeten handelen bij kennisneming van een mogelijke wrakingsgrond.