Een vrouw in de Wsnp (schuldsaneringsregeling) werd door de rechtbank Rotterdam tussentijds uit de regeling gezet wegens het niet naleven van de informatie- en sollicitatieverplichtingen. Zij ging in hoger beroep en voerde aan dat haar tekortkomingen werden veroorzaakt door de terminale ziekte van haar moeder, voor wie zij als alleenstaande moeder ook nog voor een minderjarig kind zorgde.

Beslissing van de rechter

Het Gerechtshof Den Haag vernietigt het vonnis van de rechtbank Rotterdam van 7 augustus 2026 en verwijst de zaak terug voor verdere uitvoering van de schuldsaneringsregeling. De doorslaggevende reden is kennelijk dat het hof de bijzondere persoonlijke omstandigheden (mantelzorg voor terminaal zieke moeder, alleenstaand ouderschap) zwaarder heeft laten wegen dan de rechtbank deed bij de beoordeling van de tekortkomingen.

28van 100

Impactscore

Laag

Het betreft een feitelijke beoordeling in een individuele Wsnp-zaak op hoger beroepsniveau zonder principiële rechtsvraag; de uitkomst is casuïstisch en heeft beperkte precedentwerking buiten vergelijkbare feitelijke situaties.

Belangrijkste punten

1Rechtbank beëindigde Wsnp op grond van artikel 350 lid 3 sub c Fw wegens niet-nakoming van informatie- en sollicitatieverplichtingen
2Appellante zorgde als alleenstaande moeder tegelijk voor een minderjarig kind én een terminaal zieke moeder in een hospice
3Eerdere waarschuwingen waren gegeven via verhoren bij de rechter-commissaris (april en oktober 2025) en een eerdere beëindigingszitting (maart 2026)
4Hof vernietigt het vonnis en herstelt de schuldsaneringsregeling, wat wijst op honorering van de persoonlijke omstandigheden als verschoonbare grond
5De uitspraak toont de spanning tussen strikte naleving van Wsnp-verplichtingen en de ruimte voor menselijke omstandigheden bij beoordeling van tekortkomingen

Impactanalyse

Juridische impact

De uitspraak bevestigt dat rechters bij de beoordeling van tekortkomingen in de schuldsaneringsregeling (art. 350 lid 3 sub c Fw) ruimte hebben om schrijnende persoonlijke omstandigheden als verschoonbare grond mee te wegen, zelfs na meerdere waarschuwingen. Dit nuanceert een strikte toepassing van de beëindigingsgrond.

Praktische impact

Appellante mag de schuldsaneringsregeling voortzetten en behoudt daarmee de kans op een schone lei aan het einde van de regeling. Voor Wsnp-bewindvoerders en rechtbanken onderstreept dit het belang van maatwerk bij de beoordeling van mantelzorgsituaties.

Onderwerp-impact

In schuldsaneringszaken waarbij schuldenaren ook mantelzorger zijn, biedt deze uitspraak steun voor het argument dat tijdelijke onbereikbaarheid en verzuim van sollicitatieverplichtingen verschoonbaar kunnen zijn onder uitzonderlijke zorglast.

Samenvatting

In deze zaak stond de vraag centraal of de schuldsaneringsregeling van een alleenstaande moeder terecht tussentijds was beëindigd wegens het niet nakomen van haar informatie- en sollicitatieverplichtingen. De rechtbank Rotterdam had op 7 augustus 2026 de schuldsanering beëindigd op grond van artikel 350 lid 3 aanhef en onder c van de Faillissementswet. Daarbij achtte de rechtbank het van belang dat appellante meerdere malen was gewaarschuwd — via verhoren bij de rechter-commissaris in april en oktober 2025 en een eerdere beëindigingszitting in maart 2026 — maar de tekortkomingen niet had hersteld. Hoewel de rechtbank begrip had voor haar situatie als mantelzorger van een terminaal zieke moeder én verzorger van een minderjarig kind, oordeelde zij dat appellante in ieder geval de bewindvoerder had moeten informeren over haar beperkte bereikbaarheid en de sollicitaties had kunnen doorsturen vanuit haar nieuwe e-mailadres. In hoger beroep voerde appellante aan dat de verslechtering van de gezondheidssituatie van haar moeder, die in een hospice verbleef, in de relevante periode dermate ingrijpend was dat zij feitelijk niet in staat was haar verplichtingen volledig na te komen. Het Gerechtshof Den Haag heeft het vonnis van de rechtbank vernietigd en de zaak terugverwezen voor verdere uitvoering van de schuldsaneringsregeling. Hoewel de volledige motivering van het hof niet uit de beschikbare tekst blijkt, volgt uit de beslissing dat het hof de persoonlijke omstandigheden van appellante kennelijk als voldoende verschoonbaar heeft beoordeeld om beëindiging niet gerechtvaardigd te achten. De uitspraak illustreert dat de beëindigingsgrond van artikel 350 lid 3 sub c Fw geen automatisme is bij geconstateerde tekortkomingen, maar dat de rechter steeds een volledige belangenafweging dient te maken waarbij schrijnende persoonlijke omstandigheden zwaarwegende betekenis kunnen hebben.

Bron: Rechtspraak.nl Open Data· Geanalyseerd op 2 november 2026 met claude-sonnet-4-6

Originele uitspraak

28van 100

LaagLees toelichting ↓