Mak c.s. stelt dat Deutsche Bank haar zorgplicht heeft geschonden bij het adviseren en aangaan van renteswapovereenkomsten en een herfinancieringsovereenkomst uit 2009. Mak c.s. vordert terugbetaling van te veel betaalde (swap)rente en schadevergoeding. Deutsche Bank verweert zich primair met een beroep op verjaring van de vorderingen.

Beslissing van de rechter

Het hof Den Haag behandelt de zaak na verwijzing door de Hoge Raad en beoordeelt primair het verjaringsverweer van Deutsche Bank op grond van art. 3:310 lid 1 BW. De uitspraak is op basis van de beschikbare tekst onvolledig, waardoor de einduitkomst niet met zekerheid kan worden vastgesteld; de beoordelingsmaatstaf voor verjaring (daadwerkelijke bekendheid) staat echter centraal als doorslaggevend criterium.

38van 100

Impactscore

Middel

De uitspraak past bestaande Hoge Raad-rechtspraak toe op een individueel geval na verwijzing; de tekst is onvolledig waardoor de definitieve uitkomst onzeker is, maar het betreft geen precedentscheppende nieuwe rechtsregel.

Belangrijkste punten

1De zaak betreft een verwijzingsprocedure na cassatie; de omvang van de rechtsstrijd wordt mede bepaald door het arrest van het hof Amsterdam van 21 december 2021 en het verwijzingsarrest van de Hoge Raad.
2Deutsche Bank beroept zich op verjaring van zowel de vorderingen inzake de renteswaps als de 2009 overeenkomst op grond van art. 3:310 lid 1 BW (vijfjarige verjaringstermijn).
3Overeenkomstig art. 150 Rv rust de stelplicht en bewijslast voor verjaring op Deutsche Bank als degene die zich daarop beroept.
4De Hoge Raad heeft in het verwijzingsarrest benadrukt dat voor het aanvangen van de verjaringstermijn sprake moet zijn van daadwerkelijke bekendheid met schade én aansprakelijke persoon, niet slechts een vermoeden.
5Ten aanzien van renteswap II heeft Deutsche Bank daarnaast een beroep gedaan op een settlement clausule in de overeenkomst.

Impactanalyse

Juridische impact

De zaak bevestigt de vaste Hoge Raad-rechtspraak over het subjectieve bekendheidscriterium bij art. 3:310 lid 1 BW in de context van bancaire zorgplichtschendingen bij renteswaps. De stelplicht- en bewijslastverdeling bij verjaringsverweren in dit type zaken wordt uitdrukkelijk toegepast.

Praktische impact

Voor Mak c.s. is van belang of de verjaringstermijn tijdig is gestuit; slaagt het verjaringsverweer dan vervallen alle vorderingen tot schadevergoeding. Voor Deutsche Bank biedt een geslaagd verjaringsverweer volledige bevrijding van aansprakelijkheid zonder inhoudelijke beoordeling van de zorgplichtschending.

Onderwerp-impact

In de bredere rentederivatenpraktijk benadrukt deze zaak dat banken zich bij renteswapadvies aan MKB-cliënten ook na vele jaren nog kunnen geconfronteerd zien met zorgplichtclaims, afhankelijk van het moment van daadwerkelijke bekendheid bij de cliënt.

Samenvatting

Deze zaak betreft een procedure na cassatie en verwijzing, waarin het Gerechtshof Den Haag beoordeelt of Deutsche Bank haar zorgplicht heeft geschonden bij het adviseren van renteswaps aan Mak c.s. en bij het aangaan van een herfinancieringsovereenkomst in 2009. Mak c.s. vordert een verklaring voor recht dat Deutsche Bank toerekenbaar tekort is geschoten dan wel onrechtmatig heeft gehandeld, alsmede terugbetaling van te veel betaalde swaprente en vergoeding van overige schade, op te maken bij staat. Deutsche Bank voert primair het verweer dat de schadevergoedingsvorderingen zijn verjaard op grond van art. 3:310 lid 1 BW. Deze bepaling kent een verjaringstermijn van vijf jaar, die aanvangt op de dag nadat de benadeelde daadwerkelijk bekend is geworden met zowel de geleden schade als de daarvoor aansprakelijke persoon. Het hof benadrukt, in navolging van het verwijzingsarrest van de Hoge Raad, dat het moet gaan om daadwerkelijke bekendheid: een louter vermoeden van schade of aansprakelijkheid is onvoldoende om de verjaringstermijn te doen aanvangen. De stelplicht en bewijslast ter zake van de verjaring rusten op Deutsche Bank als de partij die zich daarop beroept, conform art. 150 Rv. Daarnaast heeft Deutsche Bank ten aanzien van renteswap II een beroep gedaan op een settlement clausule in de overeenkomst, hetgeen een afzonderlijk verweer vormt naast de verjaringskwestie. De omvang van de rechtsstrijd in hoger beroep na verwijzing is begrensd door de grieven van Mak c.s., het eerdere arrest van het hof Amsterdam en het verwijzingsarrest van de Hoge Raad. De beschikbare tekst van de uitspraak is onvolledig, waardoor de definitieve beslissing van het hof op basis van de aangeleverde informatie niet met zekerheid kan worden vastgesteld. De zaak illustreert de voortdurende juridische discussie over verjaringsaanvang bij rentederivatenclaims tegen banken.

Bron: Rechtspraak.nl Open Data· Geanalyseerd op 12 november 2026 met claude-sonnet-4-6

Originele uitspraak

38van 100

MiddelLees toelichting ↓