Schietpartij niet civielrechtelijk bewezen ondanks strafrechtelijke verdenking
ECLI:NL:GHDHA:2026:2702, Gerechtshof Den Haag, 08-09-2026, 200.349.669/01
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Onrechtmatige daad, bewijscriterium in civielrechtelijke procedure. Appellant is in een strafrechtelijke procedure door de rechtbank tot tien jaar gevangenisstraf veroordeeld wegens een poging tot het vermoorden van geïntimeerde sub 1, maar is in hoger vrijgesproken. Geïntimeerden hebben vervolgens appellant in een civielrechtelijke procedure tot schadevergoeding aangesproken. De rechtbank heeft geoordeeld dat buiten redelijke twijfel is komen vast te staan dat appellant de schutter was. Het hof acht dat voorshands bewezen en laat appellant toe tegenbewijs te leveren.
Kern van de zaak
Geïntimeerde [geïntimeerde 1] stelde appellant [appellant] civielrechtelijk aansprakelijk voor een schietincident op 6 mei 2020 waarbij hij werd beschoten. De rechtbank oordeelde in eerste aanleg dat met redelijke mate van zekerheid kon worden vastgesteld dat appellant de schutter was en kende schadevergoeding toe. Appellant ging in hoger beroep en betwistte zijn betrokkenheid.
Beslissing van de rechter
Het Gerechtshof Den Haag wijst de vordering af, althans oordeelt dat niet met voldoende zekerheid kan worden vastgesteld dat appellant de schutter was. De doorslaggevende reden is dat het beschikbare (indirecte) bewijs, ook in samenhang bezien, onvoldoende is om buiten redelijke twijfel de betrokkenheid van appellant vast te stellen, mede gelet op het alternatieve scenario van een afrekening in het criminele circuit.
Impactscore
LaagDe uitspraak past binnen bestaand leerstuk van civiel bewijsrecht en de samenloop met strafrechtelijke procedures; zij stelt geen nieuwe rechtsregels maar past bekende beginselen toe op een feitelijk specifieke zaak.
Belangrijkste punten
- 1Het hof hanteert in de civiele procedure een hoge behoedzaamheid bij het wegen van de bewijsmiddelen, mede omdat appellant zich blootstelt aan strafrechtelijk risico bij belastende verklaringen.
- 2Het alternatieve scenario – dat geïntimeerde het slachtoffer werd van een criminele afrekening waarbij appellant toevallig aanwezig was als stalker – acht het hof voldoende aannemelijk om de civiele vordering te stuiten.
- 3Strafrechtelijk vrijgesproken: het hof in de strafzaak oordeelde eerder al dat het wettig bewijs onvoldoende was voor een bewezenverklaring.
- 4Het signalement van de schutter uit getuigenverklaringen komt niet overeen met dat van appellant, en er is geen forensisch bewijs dat naar hem wijst.
- 5De omstandigheid dat de telefoon van een alternatieve verdachte (Yussuf) geen zendmast in de omgeving aanstraalde, sluit diens betrokkenheid niet uit gezien gebruikelijke voorzorgsmaatregelen in crimineel milieu.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt dat in civiele procedures waarbij de gedaagde risico loopt op strafrechtelijke vervolging, de rechter de bewijsmiddelen met grote behoedzaamheid dient te wegen, en dat een voldoende aannemelijk alternatief scenario de civiele aansprakelijkheid kan afwenden ook als de bewijsdrempel in civiel recht in beginsel lager is dan in strafrecht.
Praktische impact
Voor geïntimeerde betekent dit dat hij de gevorderde materiële en immateriële schadevergoeding (totaal circa € 1.010,09) niet ontvangt; voor appellant vervalt de proceskostenveroordeling uit eerste aanleg en wordt hij in zijn verweer gevolgd.
Onderwerp-impact
In aansprakelijkheidszaken rondom geweld waarbij parallel een strafrechtelijke procedure heeft gespeeld, dient de civiele rechter rekening te houden met de uitkomst van de strafzaak en de bijzondere bewijspositie van de gedaagde, wat de drempel voor toewijzing van schadevergoeding verhoogt.
Samenvatting
Op 6 mei 2020 werd [geïntimeerde 1] beschoten in Den Haag. Hij stelde [appellant] civielrechtelijk aansprakelijk voor de schade die hij daardoor leed. De rechtbank in eerste aanleg honoreerde deze vordering en oordeelde dat met een redelijke mate van zekerheid kon worden vastgesteld dat [appellant] de schutter was, waarna zij hem veroordeelde tot vergoeding van materiele schade (€ 85,09) en immateriële schade (€ 925,-), alsmede in de proceskosten. [Appellant] stelde hoger beroep in en voerde zes grieven aan. Hij betwistte primair dat hij de schutter was en voerde aan dat het slachtoffer toevalligerwijs tijdens zijn aanwezigheid als stalker het doelwit werd van een criminele afrekening door een derde. Het Gerechtshof Den Haag stelt in zijn beoordeling voorop dat bij het wegen van het bewijs bijzondere behoedzaamheid is geboden, nu [appellant] door te verklaren het risico loopt zichzelf strafrechtelijk te belasten. Dit klemt temeer omdat het hof in de parallel gevoerde strafrechtelijke procedure reeds had geoordeeld dat het beschikbare wettige (indirecte) bewijs onvoldoende was om buiten redelijke twijfel bewezen te verklaren dat [appellant] het tenlastegelegde had begaan. In de civiele procedure constateert het hof dat het signalement van de schutter niet overeenkomt met dat van [appellant], dat er geen forensisch bewijs is dat naar hem wijst, en dat het alternatieve scenario van betrokkenheid van een derde uit het criminele milieu voldoende aannemelijk is. De omstandigheid dat de telefoon van een mogelijke alternatieve dader geen zendmast in de regio aanstraalde, sluit diens betrokkenheid niet uit, omdat personen actief in het criminele circuit doorgaans hun persoonlijke telefoon niet meenemen bij ernstige strafbare feiten. Het hof concludeert dat niet met de vereiste mate van zekerheid kan worden vastgesteld dat [appellant] de schutter was, vernietigt het vonnis en wijst de vorderingen van [geïntimeerde 1] af.