Dexia-effectenlease: hof doet arrest na EU-prejudiciële vragen

Samenvatting

Deze zaak betreft een hoger beroepsprocedure bij het Gerechtshof Den Haag tussen een particuliere belegger (appellant) en Dexia Bank Nederland over twintig effectenleaseovereenkomsten die tussen januari 1994 en maart 2011 werden gesloten. De overeenkomsten liepen sterk uiteen in resultaat: sommige leverden winst op bij beëindiging, andere verlies, en meerdere werden vernietigd op grond van artikel 1:88 BW omdat de echtgeno(o)t(e) van appellant geen toestemming had gegeven voor het aangaan van de overeenkomsten. Een deel van de vernietigde overeenkomsten werd minnelijk afgewikkeld via de zogenoemde PIJEN-regeling. De centrale juridische vraag in het hoger beroep betrof – mede gelet op de aanhouding in afwachting van prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie van de Europese Unie – de Europeesrechtelijke aspecten van de effectenleaseproblematiek in vergelijkbare zaken. Het hof had de procedure eerder ambtshalve doorgehaald in afwachting van deze EU-uitspraken. Na hervatting op verzoek van appellant in september 2023 hebben partijen akten gewisseld over de inmiddels beschikbare jurisprudentie, waarna arrest is gevraagd. De beschikbare uitspraaktekst is helaas onvolledig: de definitieve beslissing en de dragende motivering ontbreken grotendeels, waardoor geen volledig oordeel kan worden gegeven over de uitkomst. Op basis van de beschikbare informatie kan worden geconcludeerd dat het hof de zaak na een langdurig proces – mede beïnvloed door Europese rechtsontwikkelingen – heeft beoordeeld, waarbij artikel 1:88 BW een belangrijke rol speelde bij de vernietiging van verschillende overeenkomsten. De zaak past in de bredere golf van effectenleaseprocedures die al decennia de Nederlandse rechtspraak bezighoudt.