Hof beoordeelt aansprakelijkheid bij Lankaanse interlandelijke adoptie 1984-1986

Samenvatting

Deze zaak betreft een hoger beroepsprocedure bij het Gerechtshof Den Haag over een interlandelijke adoptie uit Sri Lanka die heeft plaatsgevonden in de periode 1984-1986. De appellante, de geadopteerde zelf, heeft de zaak aanhangig gemaakt en stelt vermoedelijk dat haar adoptie gepaard is gegaan met onregelmatigheden die hadden moeten worden voorkomen. Het hof schetst allereerst het juridische kader dat gold ten tijde van de adoptie. Adoptie was in het Nederlandse recht van oudsher uitsluitend bedoeld als kinderbeschermingsmaatregel ten behoeve van het kind, niet als instrument voor aspirant-adoptieouders die een kind wensen. De toepasselijke wettelijke bepalingen (artikelen 1:227-1:229 BW oud) stelden strenge voorwaarden, waaronder het vereiste dat de adoptie kennelijk in het belang van het kind was, dat de biologische ouders niet bezwaar maakten, en dat de aspirant-adoptieouders het kind al ten minste een jaar hadden verzorgd. Omdat buitenlandse adopties aanvankelijk niet in Nederland werden erkend, moesten kinderen na aankomst in Nederland opnieuw worden geadopteerd via de Nederlandse rechter. Opmerkelijk is dat de procedure voorafgaand aan de adoptie in de jaren tachtig niet wettelijk was geregeld; de regels waren slechts neergelegd in een ambtelijke nota uit 1980. Dit gegeven is juridisch relevant bij de beoordeling of de betrokken instanties destijds voldoende zorgvuldig hebben gehandeld. Het hof laat nieuwe grieven die pas in een laat processtuk zijn ingediend buiten beschouwing. Het beschikbare tekstfragment is onvolledig, waardoor de uiteindelijke beslissing van het hof op basis van dit stuk niet kan worden vastgesteld. De zaak past in een bredere reeks van juridische procedures door interlandelijk geadopteerden naar aanleiding van het maatschappelijke debat over misstanden bij interlandelijke adopties.