Ontslag op staande voet vernietigd na eenmalige werkweigering
ECLI:NL:GHDHA:2026:2244, Gerechtshof Den Haag, 14-07-2026, 200.359.205/01
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Geen rechtsgeldig verleend OOSV.
Kern van de zaak
Werkneemster [verzoekster] werd door Achievers op staande voet ontslagen na een werkweigering op 7 januari 2025 (zij ging zonder toestemming naar huis voor een matraslevering) en een vermeende valse ziekmelding op 30-31 december 2024. De kantonrechter had het ontslag op staande voet in eerste aanleg bekrachtigd. Werkneemster ging in hoger beroep bij het Gerechtshof Den Haag.
Beslissing van de rechter
Het hof vernietigt de beschikking van de kantonrechter en herstelt de arbeidsovereenkomst per 8 januari 2025 tot 1 oktober 2025. De doorslaggevende reden is dat Achievers de werkweigering al had afgedaan met een officiële waarschuwing, waardoor diezelfde gedraging niet tevens een dringende reden voor ontslag op staande voet kan opleveren; het ontslag was daarmee een te zware sanctie.
Impactscore
MiddelDe uitspraak past binnen bestaande rechtspraak over het ultimum-remedium-karakter van ontslag op staande voet en de werking van waarschuwingen, maar articuleert de regel helder en heeft praktische betekenis voor arbeidsrechtpraktijk; geen fundamenteel nieuwe rechtsregel.
Belangrijkste punten
- 1Ontslag op staande voet is een ultimum remedium en mag alleen bij uitzondering worden gegeven na afweging van alle omstandigheden.
- 2Als een werkgever voor een bepaalde gedraging een officiële waarschuwing geeft, kan diezelfde gedraging niet ook een dringende reden voor ontslag op staande voet vormen.
- 3Een eenmalige werkweigering rechtvaardigt op zichzelf al twijfel of ontslag op staande voet proportioneel is.
- 4Het verwijt van valse ziekmelding (30-31 december 2024) werd door werkneemster gemotiveerd betwist en kon het ontslag niet zelfstandig dragen.
- 5Het hof herstelt de arbeidsovereenkomst en veroordeelt Achievers tot doorbetaling van loon (€ 2.520,- bruto/maand) van 1 januari 2025 tot 1 oktober 2025, vermeerderd met wettelijke verhoging ex art. 7:625 BW.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt dat een werkgever die kiest voor een formele waarschuwing daarmee zijn 'munitie' voor ontslag op staande voet voor diezelfde gedraging verbruikt, wat een belangrijke praktische begrenzing vormt van het ultimum-remedium-karakter van ontslag op staande voet.
Praktische impact
Werkneemster ontvangt achterstallig loon over negen maanden inclusief wettelijke verhoging; Achievers draagt tevens de proceskosten in hoger beroep van circa € 3.798,-.
Onderwerp-impact
Werkgevers in de dienstensector dienen zich bewust te zijn dat het geven van een officiële waarschuwing voor wangedrag de mogelijkheid blokkeert om voor exact hetzelfde incident alsnog over te gaan tot ontslag op staande voet.
Samenvatting
In deze arbeidsrechtelijke zaak stond de vraag centraal of het ontslag op staande voet van werkneemster [verzoekster] door haar werkgever Achievers rechtsgeldig was. Het ontslag vond plaats op 8 januari 2025, de dag nadat werkneemster zonder toestemming haar werk had verlaten om thuis een matras in ontvangst te nemen. Achievers voerde daarnaast aan dat werkneemster zich op 30 en 31 december 2024 ten onrechte ziek had gemeld, terwijl zij die dagen in een horecagelegenheid zou hebben gewerkt en gefeest. De kantonrechter te Rotterdam had het ontslag op staande voet in zijn beschikking van 11 juni 2025 in stand gelaten. Het Gerechtshof Den Haag vernietigt deze beschikking in hoger beroep. Het hof stelt voorop dat ontslag op staande voet een ultimum remedium is waarbij alle omstandigheden in onderling verband moeten worden beoordeeld. Ten aanzien van de werkweigering op 7 januari 2025 overweegt het hof dat Achievers hiervoor al een officiële waarschuwing had gegeven. De ratio van een waarschuwing is de werknemer te doordringen van de consequenties bij herhaling; een werkgever die kiest voor een waarschuwing, kan diezelfde gedraging niet vervolgens ook als dringende reden voor ontslag op staande voet aanvoeren. Het verwijt van valse ziekmelding kon het ontslag evenmin zelfstandig dragen, nu werkneemster gemotiveerd had betwist dat zij op 30 en 31 december 2024 niet daadwerkelijk ziek was. Het hof herstelt de arbeidsovereenkomst per 8 januari 2025 tot 1 oktober 2025 (de datum waarop de tijdelijke arbeidsovereenkomst van rechtswege eindigde) en veroordeelt Achievers tot doorbetaling van het loon van € 2.520,- bruto per maand over die periode, vermeerderd met de wettelijke verhoging ex artikel 7:625 BW. Ook de proceskosten in hoger beroep komen voor rekening van Achievers.