Hoger beroep fondsstelling CLC-verdrag door Koole afgewezen
ECLI:NL:GHDHA:2026:2085, Gerechtshof Den Haag, 25-06-2026, 200.344.337/01
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Vervoerrecht. Fondsvorming. Vrijheid om te kiezen tussen de toegelaten wijzen van fondsvorming, ook al geeft de ene vorm (in dit geval storting in de consignatiekas) minder renteaanwas dan de andere vorm (zekerheidstelling d.m.v. een clubgarantie).
Kern van de zaak
Koole heeft hoger beroep ingesteld tegen een beschikking van de rechtbank waarbij het bedrag van de beperkte aansprakelijkheid onder het CLC-verdrag werd vastgesteld en NCC werd verplicht dit bedrag inclusief wettelijke rente in de consignatiekas te storten. Het geschil draait om de wijze van fondsstelling bij aansprakelijkheidsbeperking voor olieverontreiniging door een schip.
Beslissing van de rechter
Het Gerechtshof Den Haag wijst het hoger beroep van Koole af en bevestigt de beschikking van de rechtbank. Doorslaggevend is dat nationaal recht (art. 8:757 BW) als aanvullend recht van toepassing is op de rentekwestie die het CLC-verdrag ongeregeld laat, zodat het fondsbedrag terecht met wettelijke rente is vermeerderd.
Impactscore
MiddelDe uitspraak is relevant voor de scheepvaartpraktijk en verduidelijkt een specifieke rechtsvraag over de samenloop van CLC-verdrag en nationaal recht, maar betreft een bevestiging van bestaand recht zonder fundamentele nieuwe rechtsregel.
Belangrijkste punten
- 1Het CLC-verdrag heeft rechtstreekse werking; fondsstelling kan door storting of bankgarantie (art. V lid 3 CLC-verdrag).
- 2Het CLC-verdrag bevat geen renteregeling; art. 8:757 BW is als aanvullend nationaal recht van (overeenkomstige) toepassing.
- 3Het fondsbedrag moet worden vermeerderd met wettelijke rente vanaf de dag na het voorval tot de dag na de fondsstelling.
- 4De aanvullende toepassing van nationaal recht geldt ook voor renteaanwas na fondsstelling en de hoogte van de rente.
- 5Het hof bevestigt de rechtbankbeschikking van 6 mei 2024 volledig; Koole faalt in hoger beroep.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak verduidelijkt dat art. 8:757 BW als aanvullend recht de lacune in het CLC-verdrag op het gebied van rente opvult, wat relevant is voor de berekening van beperkingsfondsen in olieverontreiniginszaken. Dit biedt duidelijkheid over de wisselwerking tussen internationaal verdragsrecht en nationaal aanvullend recht bij fondsstelling.
Praktische impact
Scheepseigenaren die zich op aansprakelijkheidsbeperking onder het CLC-verdrag willen beroepen, moeten bij de fondsstelling rekening houden met wettelijke rente over de gehele periode vanaf het voorval, wat de omvang van het te storten of te garanderen bedrag significant kan verhogen.
Onderwerp-impact
Voor de transport- en scheepvaartsector bevestigt deze uitspraak dat bij olievervuilingsincidenten de financiële last van fondsstelling groter is dan enkel het verdragsbedrag, doordat rente via nationaal recht wordt opgelegd.
Samenvatting
In deze beschikking van het Gerechtshof Den Haag van 25 juni 2026 staat de aansprakelijkheidsbeperking onder het CLC-verdrag (Internationaal Verdrag inzake wettelijke aansprakelijkheid voor schade door verontreiniging door olie) centraal. Koole had hoger beroep ingesteld tegen een beschikking van de rechtbank van 6 mei 2024, waarin was bepaald dat NCC het bedrag van haar beperkte aansprakelijkheid, vermeerderd met wettelijke rente en kosten, in de consignatiekas moest storten. De rechtbank had geoordeeld dat de scheepseigenaar de keuze heeft of hij fonds vormt door storting dan wel door zekerheidsstelling, en stelde het fondsbedrag inclusief rente vast. De centrale juridische vraag in hoger beroep betrof de rentekwestie: het CLC-verdrag zwijgt over rente, in tegenstelling tot het LLMC-verdrag. Het hof overweegt dat art. 8:757 BW – dat inhoudelijk overeenkomt met art. 11 lid 1 LLMC-verdrag – via de verwijzing in de Wet aansprakelijkheid olietankschepen (Waot) als aanvullend nationaal recht van toepassing is op dit ongeregelde onderwerp. Daarmee dient het fondsbedrag te worden vermeerderd met wettelijke rente vanaf de dag na het voorval tot de dag na de fondsstelling. Deze aanvullende werking van nationaal recht strekt zich ook uit tot de renteaanwas na fondsstelling en de hoogte van de rente. Het hof onderschrijft de redenering en het oordeel van de rechtbank volledig en wijst het hoger beroep van Koole af. De uitspraak verduidelijkt op een praktisch relevante wijze hoe nationale rentebepalingen de lacunes in internationale verdragen opvullen, en heeft daarmee betekenis voor scheepseigenaren en andere betrokkenen bij olieverontreiniging die de omvang van een beperkingsfonds moeten berekenen.