Hof vernietigt vonnis: dwangsommen terecht geëxecuteerd
ECLI:NL:GHAMS:2026:3113, Gerechtshof Amsterdam, 27-10-2026, 200.362.459/01
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Kort geding, executiegeschil, waarbij het al dan niet verbeurd zijn van dwangsommen en het al dan niet opheffen van een derdenbeslag aan de orde zijn. Het hof komt tot het voorshandse oordeel dat de executie ten onrechte is geschorst door de voorzieningenrechter en dat het derdenbeslag ten onrechte is opgeheven. Verder is het hof, anders dan de voorzieningenrechter, voorshands van oordeel dat dwangsommen tot het maximum zijn verbeurd. Het hof vernietigt het vonnis van de voorzieningenrechter.
Kern van de zaak
Appellant voerde een executiegeschil over verbeurde dwangsommen ten laste van geïntimeerde. De rechtbank had in eerste aanleg de vorderingen van appellant afgewezen, waarna appellant in hoger beroep ging. Kern van het geschil was of geïntimeerde dwangsommen had verbeurd en of executie en derdenbeslag toelaatbaar waren.
Beslissing van de rechter
Het Gerechtshof Amsterdam vernietigt het bestreden vonnis en wijst de vorderingen van geïntimeerde alsnog af. Doorslaggevend is dat geïntimeerde dwangsommen heeft verbeurd en dat appellant deze rechtsgeldig mag executeren, terwijl het beroep op nietigheid van de dagvaarding wordt verworpen omdat geïntimeerde door het gebrek niet onredelijk in haar belangen is geschaad.
Impactscore
LaagHet betreft een casuïstische uitkomst in een individueel executiegeschil zonder bijzondere rechtsvragen; de toegepaste regels (artikel 111/122 Rv, artikel 438 Rv) zijn gevestigd recht zonder nieuwe normen.
Belangrijkste punten
- 1Dagvaarding in hoger beroep voldeed niet aan artikel 111 lid 2 onder m Rv (verwijzing naar waarheidsplicht), maar nietigheid wordt niet uitgesproken omdat geïntimeerde niet in haar verdedigingsbelangen is geschaad (artikel 122 Rv).
- 2Het executiegeschil betreft een definitief bodemvonnis waartegen geen rechtsmiddel meer openstaat, waardoor de veroordeling en de grondslag voor dwangsom-executie vaststaan.
- 3Het hof oordeelt dat geïntimeerde dwangsommen heeft verbeurd (grieven 1 t/m 8 slagen).
- 4Appellant mocht de dwangsommen executeren en heeft terecht derdenbeslag gelegd ten laste van geïntimeerde (grieven 1, 2, 6, 9 en 10 slagen).
- 5Geïntimeerde wordt veroordeeld in de proceskosten van beide instanties, inclusief nakosten en wettelijke rente.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt dat een dagvaardingsgebrek ex artikel 111 lid 2 onder m Rv niet tot nietigheid leidt wanneer de verschenen, professioneel bijgestane wederpartij aantoonbaar niet in haar verdediging is geschaad. Voorts verduidelijkt het hof de maatstaf voor executiegeschillen bij definitieve vonnissen.
Praktische impact
Appellant kan de verbeurde dwangsommen volledig executeren en het eerder gelegde derdenbeslag behoudt zijn werking; geïntimeerde dient tevens de volledige proceskosten van beide instanties te voldragen.
Onderwerp-impact
Voor partijen in executiegeschillen onderstreept dit arrest dat een schuldeiser bij een onherroepelijk vonnis een sterke positie heeft bij de tenuitvoerlegging van dwangsommen en dat vormgebreken in de dagvaarding niet snel tot vernietiging leiden.
Samenvatting
In deze zaak voor het Gerechtshof Amsterdam stond een executiegeschil centraal waarbij appellant dwangsommen wilde executeren die geïntimeerde naar zijn stelling had verbeurd op grond van een onherroepelijk bodemvonnis. De rechtbank had in eerste aanleg de vorderingen van appellant afgewezen, waarna appellant in hoger beroep ging. Geïntimeerde voerde als meest verstrekkend verweer aan dat de appeldagvaarding nietig was wegens het ontbreken van de verplichte verwijzing naar de waarheidsplicht (artikel 111 lid 2 onder m Rv) en de rechtsgevolgen van onvoldoende betwisting (artikel 149 Rv). Het hof erkent dat dit vormgebrek aanwezig is, maar verwerpt het beroep op nietigheid op grond van artikel 122 Rv: nu geïntimeerde is verschenen en wordt bijgestaan door een advocaat, is zij door het gebrek niet onredelijk in haar verdedigingsbelangen geschaad. Vervolgens beoordeelt het hof de inhoudelijke grieven over het verbeuren en de executie van de dwangsommen. Omdat het onderliggende vonnis definitief is — daartegen staat geen rechtsmiddel meer open — staat de veroordeling vast en kan executie slechts in uitzonderlijke gevallen worden geschorst. Het hof concludeert dat geïntimeerde de dwangsommen daadwerkelijk heeft verbeurd en dat appellant zowel de verdere executie als het gelegde derdenbeslag rechtmatig heeft voortgezet. Op grond hiervan vernietigt het hof het bestreden vonnis en wijst het de vorderingen van geïntimeerde alsnog af. Geïntimeerde wordt veroordeeld in de proceskosten van beide instanties, vermeerderd met nakosten en wettelijke rente. De uitspraak illustreert dat vormgebreken in een dagvaarding bij professioneel bijgestane partijen niet snel fataal zijn, en dat de drempel voor schorsing van executie bij een onherroepelijk vonnis hoog ligt.