Hof Amsterdam: moeder ontvankelijk in beroep tegen erkenning
ECLI:NL:GHAMS:2026:3071, Gerechtshof Amsterdam, 27-10-2026, 200.366.395/01
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)bekrachtiging vervangende toestemming erkenning Wetsartikel: 1:204 lid 3 BW.
Kern van de zaak
Een verwekker met de Ghanese nationaliteit verzocht om vervangende toestemming voor de erkenning van zijn kind. De moeder verzette zich hiertegen. De rechtbank verleende de vervangende toestemming, waarna de moeder in hoger beroep ging bij het Gerechtshof Amsterdam.
Beslissing van de rechter
Het hof verklaart de moeder ontvankelijk in haar hoger beroep en verwerpt het niet-ontvankelijkheidsverweer van de verwekker. De doorslaggevende reden is dat artikel 348 Rv (dekking van verweer) niet van toepassing is in verzoekschriftprocedures, en dat de moeder haar hoger beroep mede baseert op nieuwe feiten na de bestreden beschikking. De inhoudelijke beoordeling van de vervangende toestemming voor erkenning is nog niet volledig kenbaar uit de beschikbare tekst.
Impactscore
LaagDe uitspraak betreft een procedurele beslissing op ontvankelijkheidsniveau in een individuele familiezaak en bevestigt reeds bestaand recht. De inhoudelijke beslissing over de vervangende toestemming is niet volledig kenbaar uit de beschikbare tekst, wat de impact verder beperkt.
Belangrijkste punten
- 1Artikel 348 Rv inzake dekking van verweer is uitsluitend van toepassing in dagvaardingsprocedures, niet in verzoekschriftprocedures.
- 2Het achterwege laten van verweer in eerste aanleg betekent niet dat een partij berust in de beschikking of afstand doet van het recht op hoger beroep.
- 3In hoger beroep mogen partijen hun stellingen aanvullen en fouten uit eerste aanleg herstellen, ook op basis van nieuwe feiten.
- 4Bij de beoordeling van vervangende toestemming voor erkenning dient een belangenafweging te worden gemaakt tussen verwekker, moeder en kind.
- 5De Nederlandse rechter heeft rechtsmacht op grond van artikel 3 sub a Rv, nu alle betrokkenen hun gewone verblijfplaats in Nederland hebben.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt dat het leerstuk van gedekte verweren (artikel 348 Rv) niet doorwerkt in verzoekschriftprocedures, wat de toegang tot hoger beroep in familierechtelijke zaken beschermt. Dit sluit aan bij bestaande jurisprudentie maar biedt een nuttige bevestiging voor de praktijk.
Praktische impact
Moeders (en andere belanghebbenden) die in eerste aanleg hun verweer hebben laten varen, kunnen dit in hoger beroep opnieuw inbrengen zonder het risico van niet-ontvankelijkheid op grond van dekking. Dit vergroot de rechtsbescherming van ouders in erkenningsprocedures.
Onderwerp-impact
In zaken rondom de erkenning van kinderen waarbij internationale elementen spelen, benadrukt deze uitspraak het belang van de afweging tussen de belangen van het kind, de moeder en de verwekker, waarbij de sociaalpsychologische ontwikkeling van het kind een zelfstandige toetsingsmaatstaf vormt.
Samenvatting
Deze zaak betreft een hoger beroepsprocedure bij het Gerechtshof Amsterdam over de vervangende toestemming voor erkenning van een minderjarig kind. De verwekker, die de Ghanese nationaliteit bezit maar zijn gewone verblijfplaats in Nederland heeft, had in eerste aanleg met succes vervangende toestemming voor erkenning gekregen. De moeder had in eerste aanleg haar verweer laten varen, maar stelde toch hoger beroep in en baseerde zich daarbij mede op feiten die zich na de eerste beschikking hadden voorgedaan. De verwekker betoogde dat de moeder niet-ontvankelijk was in haar hoger beroep, onder meer omdat zij haar verweer in eerste aanleg had prijsgegeven. Het hof verwerpt dit verweer. Het leerstuk van de gedekte verweren, neergelegd in artikel 348 Rv, geldt uitsluitend in dagvaardingsprocedures en niet in verzoekschriftprocedures zoals deze erkenningsprocedure. Nu de moeder tijdig hoger beroep heeft ingesteld en in eerste aanleg als belanghebbende verscheen, is zij ontvankelijk. Bovendien heeft de verwekker in hoger beroep voldoende gelegenheid gehad om te reageren, zodat er geen strijd is met de goede procesorde. Ten aanzien van de rechtsmacht stelt het hof vast dat de Nederlandse rechter bevoegd is op grond van artikel 3 sub a Rv, aangezien alle betrokkenen hun gewone verblijfplaats in Nederland hebben, ondanks het internationale karakter van de zaak door de Ghanese nationaliteit van de verwekker. Inhoudelijk dient het hof nog te beoordelen of de vervangende toestemming voor erkenning terecht is verleend. Daarbij geldt als maatstaf dat zowel het kind als de verwekker aanspraak heeft op erkenning van hun familierechtelijke betrekking, maar dat het belang van de verwekker niet zo zwaar mag wegen dat de belangen van de moeder of de evenwichtige ontwikkeling van het kind worden geschaad. De volledige inhoudelijke uitkomst is op basis van de beschikbare tekst niet volledig kenbaar.