Een afnemer sloot een effectenleaseovereenkomst met Dexia zonder schriftelijke toestemming van zijn echtgenote. De echtgenote riep de vernietigbaarheid in op grond van artikel 1:89 BW. Dexia stelde dat deze rechtsvordering tot vernietiging verjaard was.

Beslissing van de rechter

Het hof beoordeelt het verjaringsverweer van Dexia; de kantonrechter had eerder geoordeeld dat de rechtsvordering niet verjaard was en de vernietiging van de effectenleaseovereenkomst voor recht verklaard. De doorslaggevende kwestie betreft het aanvangstijdstip van de driejarige verjaringstermijn ex artikel 3:52 lid 1 sub d BW juncto artikel 1:89 BW. De uitspraak is onvolledig weergegeven, waardoor de uiteindelijke beslissing van het hof niet met zekerheid kan worden vastgesteld.

22van 100

Impactscore

Laag

Het betreft een individuele Dexia-effectenleasezaak in hoger beroep die de reeds uitgekristalliseerde rechtslijn toepast; de uitspraak is bovendien onvolledig waardoor de definitieve beslissing niet kan worden beoordeeld.

Belangrijkste punten

1Effectenleaseovereenkomsten met Dexia kwalificeren als koop op afbetaling (huurkoop) ex artikel 1:88 lid 1 sub d BW, waarvoor toestemming van de echtgenoot vereist is.
2De echtgenote heeft tijdig een opt-out verklaring uitgebracht voor de WCAM-schikking van 25 januari 2007, zodat die overeenkomst hen niet bindt.
3De rechtsvordering tot vernietiging verjaart op grond van artikel 3:52 lid 1 sub d BW na drie jaar, waarbij het aanvangstijdstip centraal staat in het geschil.
4Dexia voert als principale grief aan dat de vernietigingsrechtsvordering van de echtgenote is verjaard.
5De tekst van de uitspraak is onvolledig; het definitieve oordeel van het hof over de verjaring ontbreekt.

Impactanalyse

Juridische impact

De zaak bevestigt de vaste lijn dat effectenleaseovereenkomsten als huurkoop worden gekwalificeerd en dat de driejarige verjaringstermijn van artikel 3:52 lid 1 sub d BW van toepassing is op de vernietigingsvordering van de niet-toestemmende echtgenoot. Het aanvangstijdstip van die termijn blijft een terugkerend twistpunt in Dexia-procedures.

Praktische impact

Voor (voormalige) afnemers en hun echtgenoten die nog buiten de WCAM-schikking vallen, bepaalt de uitkomst van het verjaringsverweer of zij nog aanspraak kunnen maken op terugbetaling van betaalde termijnen en vergoeding van geleden schade.

Onderwerp-impact

In de aanhoudende Dexia-effectenleasesaga benadrukt deze zaak dat opt-out gerechtigden individueel hun rechtspositie moeten bewaken en dat de verjaringsdrempel een reëel obstakel vormt voor herstelclaims.

Samenvatting

Deze zaak betreft een hoger beroepprocedure bij het Gerechtshof Amsterdam in een van de vele individuele Dexia-effectenleasezaken. De afnemer had in de jaren negentig of begin jaren 2000 een effectenleaseovereenkomst gesloten met Dexia Bank Nederland. Omdat zijn echtgenote daarvoor geen schriftelijke toestemming had gegeven, riep zij op grond van artikel 1:89 BW de vernietigbaarheid in door middel van een vernietigingsbrief. Zowel de afnemer als zijn echtgenote hadden tijdig een opt-outverklaring uitgebracht voor de verbindendverklaarde WCAM-overeenkomst van 25 januari 2007, waardoor zij niet gebonden zijn aan de collectieve schikking tussen Dexia en de claimorganisaties. De kantonrechter had de vordering van afnemer toegewezen: de effectenleaseovereenkomst werd voor recht verklaard vernietigd, Dexia werd veroordeeld tot terugbetaling van de ontvangen bedragen vermeerderd met wettelijke rente en proceskosten. Dexia ging in hoger beroep en voerde als belangrijkste grief aan dat de rechtsvordering tot vernietiging was verjaard. Het hof stelt vast dat de effectenleaseovereenkomst dient te worden gekwalificeerd als koop op afbetaling (huurkoop) in de zin van artikel 1:88 lid 1 sub d BW, en dat de echtgenote derhalve bevoegd was de overeenkomst te vernietigen wegens het ontbreken van haar toestemming. Op grond van artikel 3:52 lid 1 sub d BW geldt een verjaringstermijn van drie jaar, die aanvangt op het moment waarop de bevoegdheid tot vernietiging aan de echtgenote ten dienste is komen te staan. Het aanvangstijdstip van die verjaringstermijn is de kernvraag in dit geschil. De uitspraak is echter onvolledig aangeleverd, waardoor het definitieve oordeel van het hof over de verjaring en de verdere beslissing niet kunnen worden vastgesteld.

Bron: Rechtspraak.nl Open Data· Geanalyseerd op 23 oktober 2026 met claude-sonnet-4-6

Originele uitspraak

22van 100

LaagLees toelichting ↓