Partnerbeoordeling bij EY aangevochten in hoger beroep

Samenvatting

Deze zaak betreft een hoger beroep bij het Gerechtshof Amsterdam waarin een partner van Ernst & Young Nederland LLP (EYNL) de negatieve beoordeling van zijn functioneren en een daaruit voortvloeiende korting op zijn winstaandeel aanvecht. Appellant was vanaf april 2014 als consultant en partner werkzaam, waarbij zijn vennootschap en hijzelf een partnerovereenkomst met EYNL hadden gesloten. Voor het fiscale jaar 2018 ontving hij de laagst mogelijke beoordeling ('Need to progress'), gevolgd door een officiële waarschuwing en een verlaging van het winstaandeel met 10%. Appellant maakte intern bezwaar en stelde dat zijn leidinggevende zich schuldig had gemaakt aan intimidatiegedrag en overtreding van het mededingingsrecht, onder meer door het opleggen van een spreekverbod. Na zijn overplaatsing naar een ander EY-onderdeel bleef zijn beoordeling laag: voor FY2019 één-na-laagste ('Progressing') en voor FY2020 opnieuw de laagste score. De juridische kern van de zaak ligt in de vraag of de beoordelingen en de korting op het winstaandeel rechtmatig zijn, en of de gedragingen van de leidinggevende kwalificeren als intimidatie en/of een mededingingsrechtelijke overtreding. Een complicerende factor is de arbitrageclausule in de partnerovereenkomsten, die de bevoegdheid van de civiele rechter mogelijk beperkt. De verstrekte uitspraaktekst is echter onvolledig: de inhoudelijke beoordeling van de grieven en de eindbeslissing van het hof ontbreken. Het hof heeft wel aangegeven de feitenvaststelling van de eerste rechter grotendeels te volgen en waar nodig aan te vullen. Een volledige juridische analyse van de uitkomst is daardoor op basis van de beschikbare tekst niet mogelijk.