ING wint: borgtochtvordering niet verjaard door hypotheekbeding
ECLI:NL:GHAMS:2026:2509, Gerechtshof Amsterdam, 01-09-2026, 200.356.256
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Borgtocht. Verjaring – artikel 3:323 lid 3 BW. Vordering van bank uit hoofde van borgtocht gedekt door hypotheek? Toepassing van objectieve uitlegmaatstaf.
Kern van de zaak
ING vorderde betaling van een borg op grond van een borgtocht. De rechtbank oordeelde dat de vordering was verjaard op basis van de vijfjarige verjaringstermijn van art. 3:307 BW. ING stelde in hoger beroep dat de langere termijn van 20 jaar (art. 3:323 lid 3 BW) van toepassing was omdat de borgtocht was gedekt door een hypotheek.
Beslissing van de rechter
Het Gerechtshof Amsterdam vernietigt het vonnis van de rechtbank en wijst de vordering van ING alsnog toe. Doorslaggevend is dat de gevestigde hypotheek op grond van de hypotheekaktes mede strekt tot zekerheid voor de vordering uit borgtocht, waardoor de twintigjarige verjaringstermijn van art. 3:323 lid 3 BW van toepassing is en de vordering niet is verjaard.
Impactscore
MiddelDe uitspraak heeft praktische betekenis voor de financiële sector en borgstellingspraktijk, maar betreft een toepassingsvraag van bestaande wettelijke bepalingen op specifieke aktebewoordingen, zonder fundamenteel nieuwe rechtsregels te stellen.
Belangrijkste punten
- 1Op een vordering uit borgtocht geldt in beginsel een vijfjarige verjaringstermijn (art. 3:307 lid 1 BW).
- 2Art. 3:323 lid 3 BW bepaalt dat een vordering tot zekerheid waarvan een hypotheek strekt, pas na 20 jaar verjaart.
- 3Het hof oordeelt dat de hypotheekaktes zodanig zijn geformuleerd dat de hypotheek mede strekt tot zekerheid voor de borgtochtvordering.
- 4Nu de 20-jarige termijn van toepassing is, was de vordering van ING op het moment van aanspraak niet verjaard.
- 5De uitleg van de hypotheekakte is daarmee bepalend voor de toepasselijke verjaringstermijn.
Impactanalyse
Juridische impact
Deze uitspraak bevestigt dat de kwalificatie van een vordering als 'tot zekerheid waarvan een hypotheek strekt' in de zin van art. 3:323 lid 3 BW afhankelijk is van de inhoud van de hypotheekakte, en dat dit ook borgtochtsvorderingen kan omvatten. Dit biedt financiële instellingen een mogelijkheid om de verjaringtermijn aanzienlijk te verlengen door ruime zekerheidsstellingen te bedingen.
Praktische impact
Voor borgen bij hypothecair gedekte financieringen betekent dit dat hun aansprakelijkheid gedurende twintig jaar kan voortduren indien de hypotheekakte de borgtochtvordering omvat, wat de rechtspositie van de borg aanzienlijk verzwaart.
Onderwerp-impact
In de financiële dienstverlening onderstreept deze uitspraak het belang van nauwkeurige redactie van hypotheekaktes; banken kunnen door brede zekerheidsomschrijvingen hun vorderingsrechten op borgen gedurende lange tijd veiligstellen.
Samenvatting
In deze zaak vorderde ING betaling van een borg op grond van een borgtochtovereenkomst. De rechtbank had de vordering afgewezen op de grond dat deze was verjaard, uitgaande van de vijfjarige verjaringstermijn die in beginsel geldt voor vorderingen uit borgtocht op grond van artikel 3:307 lid 1 BW. ING ging in hoger beroep en betoogde dat de langere verjaringstermijn van twintig jaar van toepassing was, omdat de borgtocht was verzekerd door een hypotheek, waarmee de vordering kwalificeert als een 'verbintenis tot zekerheid waarvan een hypotheek strekt' in de zin van artikel 3:323 lid 3 BW. Het Gerechtshof Amsterdam stelde ING in het gelijk. De centrale juridische vraag was of de ten gunste van ING gevestigde hypotheek, zoals omschreven in de hypotheekaktes, mede strekte tot zekerheid voor de borgtochtvordering. Het hof beantwoordde die vraag bevestigend op grond van de bewoordingen van de hypotheekaktes, waarin steeds een uniform beding was opgenomen dat de omvang van de hypothecaire zekerheid bepaalde. Nu de twintigjarige verjaringstermijn van toepassing was en ING binnen die termijn aanspraak had gemaakt op betaling, was de vordering niet verjaard. Het hof vernietigde het vonnis van de rechtbank en wees de vordering van ING alsnog toe, met veroordeling van de geïntimeerde in de proceskosten van het hoger beroep. De uitspraak illustreert dat de verjaringstermijn voor borgtochtsvorderingen niet automatisch vijf jaar bedraagt wanneer de onderliggende schuld hypothecair is gedekt: de precieze redactie van de hypotheekakte is beslissend voor de vraag welke termijn geldt, met vergaande gevolgen voor de duurzaamheid van de aansprakelijkheid van de borg.