Gerechtshof: geen eigendomsverkrijging grondstrook door verjaring
ECLI:NL:GHAMS:2026:1833, Gerechtshof Amsterdam, 07-07-2026, 200.352.027/01
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)geschil over grondstrook: inbezitneming niet komen vast te staan
Kern van de zaak
Appellant betwist dat geïntimeerden eigenaar zijn geworden van een grondstrook grenzend aan hun perceel. Geïntimeerden stelden eigendom te hebben verkregen via verkrijgende of bevrijdende verjaring. De kantonrechter oordeelde eerder dat sprake was van inbezitneming door geïntimeerden; appellant ging in hoger beroep.
Beslissing van de rechter
Het hof wijst de vorderingen van geïntimeerden alsnog af en oordeelt dat de grondstrook eigendom is gebleven van appellant. Doorslaggevend is dat geïntimeerden onvoldoende gemotiveerd hebben onderbouwd dat aan de vereisten van verkrijgende verjaring (art. 3:99 BW) dan wel bevrijdende verjaring (art. 3:105 BW) is voldaan, omdat geen sprake is van rechtsgeldige inbezitneming.
Impactscore
LaagDe uitspraak past binnen bestaande, vaste rechtspraak over verjaring en inbezitneming van onroerend goed en stelt geen nieuwe rechtsregels. Het betreft een individueel eigendomsgeschil zonder bredere precedentwerking.
Belangrijkste punten
- 1Bezit vereist 'houden voor zichzelf' (art. 3:107 lid 1 BW), beoordeeld naar verkeersopvatting op basis van uiterlijke feiten (art. 3:108 BW)
- 2Objectieve maatstaf: uit gedragingen moet naar algemene maatstaven een wilsuiting kunnen worden afgeleid om als rechthebbende op te treden
- 3Geïntimeerden hebben niet voldoende gemotiveerd onderbouwd dat aan de vereisten van art. 3:99 BW (verkrijgende verjaring) of art. 3:105 BW (bevrijdende verjaring) is voldaan
- 4De aard en bestemming van het goed moeten worden meegewogen bij de beoordeling van bezit naar verkeersopvatting
- 5Het hof vernietigt het vonnis van de kantonrechter en verklaart de veroordelingen uitvoerbaar bij voorraad
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de strenge bewijslast bij verjaring van onroerend goed: gebruik van een grondstrook levert niet zonder meer inbezitneming op; de verkeersopvatting vereist aantoonbaar optreden als rechthebbende. Dit sluit aan bij vaste rechtspraak over art. 3:99 en 3:105 BW.
Praktische impact
Geïntimeerden verliezen hun aanspraak op de grondstrook en worden veroordeeld in de proceskosten van het hoger beroep. Appellant verkrijgt zijn eigendomsrecht volledig terug.
Onderwerp-impact
Voor eigenaren van percelen met grensgeschillen benadrukt deze uitspraak het belang van tijdig en actief optreden tegen onrechtmatig gebruik van grond, en voor gebruikers dat louter feitelijk gebruik zonder eigendomspretentie geen verjaring oplevert.
Samenvatting
In dit hoger beroep bij het Gerechtshof Amsterdam stond de vraag centraal of geïntimeerden eigenaar waren geworden van een grondstrook die formeel toebehoorde aan appellant, door middel van verjaring. De kantonrechter had eerder geoordeeld dat sprake was van inbezitneming door geïntimeerden, waarna appellant in hoger beroep ging met als doel de vorderingen van geïntimeerden alsnog afgewezen te krijgen. Het hof stelt voorop dat 'bezit' in de zin van art. 3:107 lid 1 BW betekent: het houden van een goed voor zichzelf. De beoordeling of sprake is van bezit geschiedt op grond van art. 3:108 BW aan de hand van de verkeersopvatting en uiterlijke feiten. Het gaat daarbij om een objectieve maatstaf: uit de gedragingen van de betrokkene moet naar algemene maatstaven kunnen worden afgeleid dat hij of zij als rechthebbende optreedt. Ook de aard en bestemming van het betrokken goed spelen een rol. Het hof concludeert dat geïntimeerden niet voldoende gemotiveerd hebben onderbouwd dat zij de grondstrook daadwerkelijk in bezit hebben genomen in de voor verjaring vereiste zin. Noch aan de vereisten van verkrijgende verjaring ex art. 3:99 BW (te goeder trouw, gedurende tien jaar), noch aan die van bevrijdende verjaring ex art. 3:105 BW (na verloop van de verjaringstermijn van twintig jaar) is voldaan. De grondstrook is daarmee eigendom gebleven van appellant. Het hof vernietigt het vonnis van de kantonrechter, wijst de vorderingen van geïntimeerden alsnog af en veroordeelt geïntimeerden in de proceskosten van het hoger beroep, vermeerderd met rente. De uitspraak bevestigt de strenge eisen die de rechtspraak stelt aan het bewijs van inbezitneming bij grensgeschillen over onroerend goed.