Hoger beroep niet-ontvankelijk: heropening niet vatbaar voor appel
ECLI:NL:GHAMS:2026:1740, Gerechtshof Amsterdam, 30-06-2026, 200.355.748
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Appellant is niet-ontvankelijk is zijn verzoek tot heropening. Artikel 388 lid 2 Rv bepaalt dat een beslissing inzake heropening van het geding niet vatbaar is voor hoger beroep. De uitsluiting van hoger beroep kan niet worden doorbroken op een van de in de rechtspraak daartoe erkende gronden omdat wel cassatieberoep open stond.
Kern van de zaak
Appellant stelde hoger beroep in tegen een beschikking inzake heropening van het geding en diende daarbij tevens loonvorderingen in. De wederpartijen in het beroepschrift waren deels geen partij in de oorspronkelijke procedure.
Beslissing van de rechter
Het hof verklaart appellant niet-ontvankelijk in zijn hoger beroep. Doorslaggevend is artikel 388 lid 2 Rv, dat bepaalt dat een beslissing over heropening van het geding niet vatbaar is voor hoger beroep; tegen een dergelijke beslissing staat uitsluitend cassatie open, en de uitsluiting van hoger beroep kan niet worden doorbroken op de in de rechtspraak erkende gronden.
Impactscore
LaagDe uitspraak past de bestaande wettelijke regel en rechtspraak toe zonder nieuwe rechtsnormen te stellen; de juridische betekenis is beperkt tot bevestiging van een reeds bekende procesrechtelijke regel.
Belangrijkste punten
- 1Artikel 388 lid 2 Rv sluit hoger beroep uit tegen beslissingen inzake heropening van het geding.
- 2Ingevolge artikel 398 Rv staat tegen een heropeningsbeslissing wel cassatieberoep open.
- 3De uitsluiting van hoger beroep kan niet worden doorbroken op de erkende doorbrekingsgronden (HR 21 september 2012, ECLI:NL:HR:2012:BW4896).
- 4Drie van de als wederpartij vermelde personen waren geen partij in de oorspronkelijke procedure, waardoor het beroep ten aanzien van hen eveneens niet-ontvankelijk is.
- 5Appellant wordt veroordeeld in de proceskosten in hoger beroep van in totaal € 3.718,00 (exclusief eventuele nakosten en betekeningskosten).
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de vaste lijn dat de wettelijke uitsluiting van hoger beroep ex artikel 388 lid 2 Rv absoluut is en niet kan worden omzeild via de doorbrekingsjurisprudentie. Dit sluit aan bij HR 2012 en verduidelijkt dat de enige hogere voorziening in dergelijke gevallen cassatie is.
Praktische impact
Appellant heeft zijn hoger beroep en de daarin ingediende loonvorderingen zien stranden op een procesuele belemmering en wordt bovendien veroordeeld in de proceskosten. De enige weg vooruit is cassatie bij de Hoge Raad.
Onderwerp-impact
Voor arbeidsrechtelijke geschillen waarbij een heropeningsbeslissing aan de orde is, benadrukt dit arrest dat partijen direct de cassatieweg moeten bewandelen en niet via hoger beroep kunnen ageren.
Samenvatting
In deze procedure bij het Gerechtshof Amsterdam had appellant hoger beroep ingesteld tegen een beschikking van de lagere rechter inzake de heropening van het geding. Naast het reguliere hoger beroep diende appellant bij secundair verzoekschrift tevens loonvorderingen in die niet waren gericht op het dictum van de bestreden beschikking. Bovendien vermeldde het beroepschrift drie personen als wederpartij die geen partij waren geweest in de procedure die tot de bestreden beschikking had geleid. Het hof stond voor de vraag of het hoger beroep ontvankelijk was. Ten aanzien van de drie nieuw opgevoerde wederpartijen is het antwoord eenvoudig: nu zij geen partij waren in de eerste aanleg, is het beroep jegens hen niet-ontvankelijk. De centrale procesrechtelijke vraag betreft de toepassing van artikel 388 lid 2 Rv, dat expliciet bepaalt dat een beslissing inzake heropening van het geding niet vatbaar is voor hoger beroep. Het hof stelt vast dat ingevolge artikel 398 Rv wel cassatieberoep openstaat. Juist omdat de wetgever aldus een alternatieve hogere voorziening heeft opengesteld, kan de wettelijke uitsluiting van hoger beroep niet worden doorbroken op de gronden die de Hoge Raad in zijn rechtspraak heeft erkend voor het doorbreken van dergelijke uitsluitingen (HR 21 september 2012, ECLI:NL:HR:2012:BW4896). Het hof volgt hiermee de vaste lijn in de rechtspraak en verklaart appellant niet-ontvankelijk in zijn gehele hoger beroep, inclusief de overige ingediende verzoeken. Appellant wordt tevens veroordeeld in de proceskosten aan de zijde van geïntimeerde, vastgesteld op in totaal circa € 3.718,00 exclusief eventuele nakosten en betekeningskosten, te vermeerderen met wettelijke rente bij niet-tijdige betaling.