Beroep tegen bestemmingsplan Borger ongegrond verklaard

Samenvatting

Deze uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State van 11 november 2026 betreft een beroep van bewoners van de kern Borger tegen de vaststelling van een conserverend bestemmingsplan. Het plan is vastgesteld door de gemeenteraad en heeft als doel de bestaande planologische regelingen — bestaande uit verschillende bestemmingsplannen, beheersverordeningen en perceelsgebonden plannen — te actualiseren en beter op elkaar af te stemmen. Appellanten wonen aan de [locatie] in het plangebied en verzetten zich tegen de toekenning van de bestemming 'Wonen' aan hun perceel. Voorheen gold op grond van de beheersverordening 'Borger dorp' de bestemming 'Dorpsgebied'. Een eerste relevante rechtsvraag betrof het toepasselijke recht: omdat het ontwerpplan op 9 november 2023 ter inzage is gelegd — dus vóór de inwerkingtreding van de Omgevingswet op 1 januari 2024 — blijft op grond van artikel 4.6, derde lid, van de Invoeringswet Omgevingswet het oude recht van toepassing, waaronder de Wet ruimtelijke ordening en de Crisis- en herstelwet. De inhoudelijke beoordeling spitst zich toe op de vraag of de raad in redelijkheid de bestemming 'Wonen' aan het perceel van appellanten heeft kunnen toekennen. De Afdeling benadrukt dat de raad beleidsruimte heeft bij het aanwijzen van bestemmingen en dat de rechter niet zelf beoordeelt of het plan in overeenstemming is met een goede ruimtelijke ordening, maar slechts of de raad redelijkerwijs tot zijn keuze heeft kunnen komen. Nu het plan conserverend van aard is en de raad de betrokken belangen heeft afgewogen, ziet de Afdeling geen grond het beroep gegrond te verklaren. Het beroep wordt ongegrond verklaard en er worden geen proceskosten vergoed. De uitspraak is gedaan door een enkelvoudige kamer en heeft beperkte precedentwerking.