Parkeervergunning Oegstgeest van rechtswege geldig, hoger beroep faalt
ECLI:NL:RVS:2026:6520, Raad van State, 03-11-2026, 202502100/1/R3
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)In de brief van 8 februari 2022 heeft het college van burgemeester en wethouders van Oegstgeest aan Stichting Erfgoed Oud-Poelgeest (de stichting) bekendgemaakt dat de door haar op 7 oktober 2021 aangevraagde omgevingsvergunning voor het realiseren van een parkeerplaatsinrichting op het perceel Poelgeesterweg 1 in Oegstgeest van rechtswege is verleend. De Afdeling stelt vast dat de stichting de aanvraag om omgevingsvergunning heeft gedaan, zodat zij in beginsel belanghebbende is bij het besluit over die aanvraag. De Afdeling sluit zich daarnaast aan bij het oordeel van de rechtbank dat [appellant] niet aannemelijk heeft gemaakt dat de aanleg van het parkeerterrein niet kan worden uitgevoerd. Hij heeft namelijk niet aannemelijk gemaakt dat de eigenaar geen toestemming wil geven. Dat betekent dat de stichting terecht als belanghebbende bij haar verzoek is aangemerkt. Daarbij merkt de Afdeling nog op dat, zoals het college heeft toegelicht, het parkeerterrein inmiddels is gerealiseerd.
Kern van de zaak
Appellant uit Oegstgeest betwistte een van rechtswege verleende omgevingsvergunning aan Stichting Erfgoed Oud-Poelgeest voor een parkeerplaatsinrichting op de Poelgeesterweg 1. Hij voerde aan dat de stichting geen belanghebbende zou zijn omdat de gronden niet van haar zijn en de eigenaar geen toestemming zou willen geven. Zowel het college als de rechtbank verklaarden zijn bezwaar en beroep ongegrond.
Beslissing van de rechter
De Afdeling Bestuursrechtspraak van de Raad van State bevestigt de uitspraak van de rechtbank Den Haag en verklaart het hoger beroep ongegrond. Doorslaggevend is dat appellant niet aannemelijk heeft gemaakt dat de grondeigenaar toestemming weigert, zodat de stichting als aanvrager terecht als belanghebbende is aangemerkt.
Impactscore
LaagDe uitspraak past binnen een vaste en bekende jurisprudentielijn over belanghebbendheid van aanvragers en stelt geen nieuwe rechtsregels. De praktische betekenis is beperkt tot de directe partijen.
Belangrijkste punten
- 1Een aanvrager van een omgevingsvergunning is in beginsel belanghebbende bij de beslissing op die aanvraag.
- 2Uitzondering geldt alleen als aannemelijk is dat de rechthebbende op de grond geen toestemming wil geven voor de activiteit.
- 3Appellant slaagde er niet in aannemelijk te maken dat de eigenaar toestemming weigerde.
- 4De omgevingsvergunning was van rechtswege verleend na overschrijding van de beslistermijn door het college.
- 5Het parkeerterrein was ten tijde van de zitting al daadwerkelijk gerealiseerd, wat de feitelijke situatie illustreert.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de bestaande lijn dat de aanvrager van een omgevingsvergunning als belanghebbende wordt aangemerkt, tenzij concreet wordt aangetoond dat uitvoering onmogelijk is wegens geweigerde toestemming van de rechthebbende. De bewijslast hiervoor rust op degene die de belanghebbendheid betwist.
Praktische impact
Voor appellant heeft de uitspraak tot gevolg dat de parkeerplaatsinrichting rechtmatig blijft en hij daartegen geen verdere rechtsmiddelen meer heeft. Voor de stichting en het college bevestigt het de rechtsgeldigheid van de al gerealiseerde parkeerplaats.
Onderwerp-impact
In het omgevingsrecht bevestigt deze uitspraak dat bezwaarmakers een concrete en aannemelijke onderbouwing moeten leveren voor de stelling dat een vergunninghouder geen zakelijk of contractueel recht heeft om de vergunde activiteit uit te voeren.
Samenvatting
Deze zaak betreft een hoger beroep van een inwoner van Oegstgeest tegen een van rechtswege verleende omgevingsvergunning voor een parkeerplaatsinrichting op het perceel Poelgeesterweg 1. De vergunning was op 8 februari 2022 door het college van burgemeester en wethouders van Oegstgeest bekendgemaakt aan Stichting Erfgoed Oud-Poelgeest, die de aanvraag op 7 oktober 2021 had ingediend. Appellant maakte bezwaar, maar het college verklaarde dit ongegrond bij besluit van 19 april 2023. Ook de rechtbank Den Haag verklaarde het beroep ongegrond op 7 februari 2025, waarna appellant hoger beroep instelde bij de Afdeling Bestuursrechtspraak van de Raad van State. De centrale juridische vraag was of de stichting terecht als belanghebbende bij haar eigen vergunningaanvraag was aangemerkt. Appellant betoogde van niet, omdat de stichting geen eigenaar zou zijn van de grond en de feitelijke eigenaar geen toestemming zou willen verlenen voor de aanleg van het parkeerterrein. De Afdeling stelt voorop dat een aanvrager van een omgevingsvergunning in beginsel als belanghebbende wordt beschouwd. Een uitzondering hierop geldt alleen wanneer aannemelijk is gemaakt dat de activiteit niet kan worden uitgevoerd omdat de rechthebbende op de grond geen toestemming wil geven. Deze bewijslast rust op degene die de belanghebbendheid betwist. Appellant slaagde er echter niet in deze stelling aannemelijk te maken: hij toonde niet aan dat de eigenaar daadwerkelijk weigerde toestemming te verlenen. De Afdeling bevestigt dan ook de uitspraak van de rechtbank en verklaart het hoger beroep ongegrond. Daarbij wordt nog opgemerkt dat het parkeerterrein inmiddels feitelijk is gerealiseerd. Proceskosten worden niet vergoed.